Τραγούδι

Μες' απ' τα κλαδιά της δάφνης
παν δυο σκούρα περιστέρια.
Το 'να είν' ο ήλιος,
τ' άλλο το φεγγάρι.
Γειτονόπουλα, τους είπα,
πού είν' ο τάφος ο δικός μου;
Στην ουρά μου, είπ' ο ήλιος.
Στο λαρύγγι μου, είπε το φεγγάρι.
Κι εγώ που πηγαινοερχόμουν
με τη γη στη μέση μου,
βλέπω δυο αετούς μαρμάρινους
και μια ολόγυμνη κοπέλα.
Αετόπουλα, τα ρωτάω,
πού είν' ο τάφος ο δικός μου;
Στην ουρά μου, λέει ο ήλιος.
Στο λαρύγγι μου, λέει το φεγγάρι.
Μέσ' απ' τα κλαδιά της δάφνης
δυο γυμνά είδα περιστέρια.
Το ένα ήταν το άλλο
και τα δυο ήτανε κανένα.

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα (1898-1936)
Μετ. Ηλίας Ματθαίου
Ανθολογία ισπανικής ποίησης, Εκδόσεις Γνώση, Αθήνα 1983