Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

Enrique Granados - "Danzas españolas", No. 5, "Andaluza"

Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2015

Τα μαθήματα της Ισπανικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο - Επικαιροποιημένο

Το Τμήμα Ισπανικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών ιδρύθηκε το 1999. Για την απόκτηση πτυχίου, και βάσει του Συστήματος Μεταφοράς και Συσσώρευσης Πιστωτικών Μονάδων (ECTS), απαιτούνται 240 Ευρωπαϊκές Μεταφερόμενες Πιστωτικές Μονάδες (ECTS credits) από το σύνολο των μαθημάτων που προσφέρονται.

Υπάρχουν τέσσερις κατηγορίες μαθημάτων:

1) Υποχρεωτικά Μαθήματα Κορμού (58 ECTS)
2) Υποχρεωτικά Μαθήματα προσφερόμενα από το Τμήμα (48 ECTS)
3) Υποχρεωτικά Μαθήματα Επιλογής προσφερόμενα από το Τμήμα (114 ECTS)
4) Μαθήματα Ελεύθερης Επιλογής προσφερόμενα από άλλα Τμήματα της Φιλοσοφικής Σχολής (20 ECTS)

Τα μαθήματα ανά κατηγορίες:

1) Υποχρεωτικά Μαθήματα Κορμού
- Ισπανική Γλώσσα ΙΙΙ. Μελετώνται οι βασικές ιδιότητες του κειμένου, καθώς και τα χαρακτηριστικά των διαφόρων κειμενικών ειδών. Αναλύονται οι βασικοί τύποι κειμένου, καθώς και οι στρατηγικές που απαιτούνται τόσο για την κατανόηση όσο και για την παραγωγή τους.
- Εισαγωγή στη Θεωρητική Γλωσσολογία
- Εισαγωγή στη Λογοτεχνία Ι (Πεζογραφία) 
- Εισαγωγή στη Λογοτεχνία ΙΙ (Ποίηση) 
- Εισαγωγή στη Λογοτεχνία ΙΙΙ (Θέατρο)
- Εισαγωγή στην Παιδαγωγική. Οι διάφορες θεωρίες σχετικά με την επιστήμη.
- Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας
- Νέα Ελληνική Λογοτεχνία. Εισαγωγή στην επιστήμη της Νεοελληνικής Φιλολογίας.
- Ισπανική Γλώσσα IV. Γίνεται περαιτέρω εμβάθυνση της ισπανικής γλώσσας με ιδιαίτερη έμφαση στον προφορικό λόγο. Σκοπός είναι η εξοικείωση με τη δομή της γλώσσας και με τα γλωσσικά χαρακτηριστικά του καθημερινού λόγου προκειμένου να αναπτυχθούν οι δεξιότητες που χρειάζονται για την κατανόηση και παραγωγή του.
- Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία

2) Υποχρεωτικά Μαθήματα προσφερόμενα από το Τμήμα
- Ισπανικός Πολιτισμός. Επισκόπηση της πολιτιστικής εξέλιξης της Ισπανίας από την Προϊστορική εποχή μέχρι σήμερα, με έμφαση στην ιστορική, καλλιτεχνική, κοινωνική, οικονομική και φιλοσοφική ανάπτυξη.
- Ισπανοαμερικανικός Πολιτισμός. Επισκόπηση του πολιτισμού της Λατινικής Αμερικής από τους Προκολομβιανούς Πολιτισμούς μέχρι σήμερα.
- Ισπανική Λογοτεχνία Ι. Η εξέλιξη της ισπανικής λογοτεχνίας από τον Μεσαίωνα μέχρι και τον 18ο αιώνα.
- Ισπανική Λογοτεχνία ΙΙ. Η εξέλιξη της ισπανικής λογοτεχνίας από τον 19ο μέχρι σήμερα.
- Ισπανοαμερικανική Λογoτεχνία Ι. Επισκόπηση της ισπανοαμερικανικής λογοτεχνίας από την προκολομβιανή περίοδο μέχρι και το modernismo.
- Ισπανοαμερικανική Λογoτεχνία ΙI. Η εξέλιξη της ισπανοαμερικανικής λογοτεχνίας από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα.
- Ισπανική Γλωσσολογία. Εισαγωγή στις βασικές αρχές της γλωσσολογικής θεωρίας και ανάλυσης. Τα γλωσσολογικά φαινόμενα της ισπανικής γλώσσας και η κατανόηση της δομής και της μορφής της.
- Ιστορία και Θεωρία της Μετάφρασης. Επισκόπηση της μεταφραστικής δραστηριότητας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

3) Υποχρεωτικά Μαθήματα Επιλογής προσφερόμενα από το Τμήμα
- Ισπανική Γλώσσα Ι. 
- Ισπανική Γλώσσα ΙΙ. 
- Μεθοδολογία Επιστημονικής Έρευνας. 
- Πρακτική της Μετάφρασης. 
- Μορφολογία-Σύνταξη της Ισπανικής.
- Ισπανικό Μυθιστόρημα. Ανάπτυξη και εξέλιξη του ισπανικού μυθιστορήματος από τον Μεσαίωνα μέχρι και τον 20ό αιώνα.
- Προκολομβιανοί και Ιθαγενείς Πολιτισμοί της Λατινικής Αμερικής.
- Ιστορία της Ισπανικής Γλώσσας. Εισαγωγή στη βασική μεθοδολογία της ιστορικής γλωσσολογίας. Μελετάται η ιστορική εξέλιξη της ισπανικής γλώσσας και λεπτομερής ανάλυση της φωνητικής, μορφολογικής, συντακτικής και λεξιλογικής εξέλιξης της Ισπανικής από τη Λατινική και τις ρωμανικές γλώσσες μέχρι σήμερα.
- Ιστορία της Ισπανικής Τέχνης.
- Κειμενικά Είδη. Μελετώνται οι βασικές ιδιότητες του κειμένου (συνοχή, συνεκτικότητα, προσθετικότητα κτλ., καθώς και τα χαρακτηριστικά –γλωσικά και δομικά– των διαφόρων κειμενικών ειδών. Αναλύονται οι τέσσερις βασικοί τύποι κειμένου (πληροφοριακά, περιγραφικά, αφηγηματικά και επιχειρηματολογικά κείμενα), καθώς και οι στρατηγικές που απαιτούνται τόσο για την κατανόηση όσο και για την παραγωγή τους.
- Τεχνολογίες της Πληροφορίας και της Επικοινωνίας (ΤΠΕ) στη διδασκαλία της Ισπανικής ως Ξένης Γλώσσας. 
- Φωνητική-Φωνολογία της Ισπανικής.
- Εφαρμοσμένη Γλωσσολογία στη Διδασκαλία και Εκμάθηση της Ισπανικής Γλώσσας. Βασικές αρχές της εφαρμοσμένης γλωσσολογίας με έμφαση στην Ισπανική.
- Θεωρία Λογοτεχνίας.
- Ισπανική Ποίηση. Εξειδίκευση στον ποιητικό λόγο με έργα από τον Μεσαίωνα μέχρι τον 20ο αιώνα.
- Σύγχρονος Ισπανοαμερικανικός Πολιτισμός. Επισκόπηση του πολιτισμού της Λατινικής Αμερικής κατά τον 19ο και τον 20ο αιώνα.
- Ισπανοαμερικανικό Μυθιστόρημα. 
- Πραγματολογία. 
- Παραγωγή Προφορικού Λόγου.
- Ισπανοαμερικανικό Διήγημα. Ανάπτυξη και εξέλιξη του ισπανοαμερικανικού διηγήματος από την αποικιοκρατική εποχή μέχρι σήμερα.
- Ισπανοαμερικανικό Δοκίμιο. 
- Μεθοδολογικά Ρεύματα στη Διδασκαλία της Ισπανικής ως Ξένης Γλώσσας. 
- Ισπανοαμερικανικό Θέατρο. 
- Σχεδιασμός Γλωσσικού Μαθήματος. 
- Λογοτεχνική Μετάφραση. 
- Πρακτική Άσκηση στη Διδασκαλία της Ισπανικής ως Ξένης Γλώσσας.
- Ισπανοαμερικανική ποίηση. Η ανάπτυξη και εξέλιξη της ισπανοαμερικανικής ποίησης από την αποικιοκρατική περίοδο μέχρι σήμερα.
- Εισαγωγή στην Ανάλυση Λαθών.
- Ισπανικό Θέατρο. Από τον Μεσαίωνα μέχρι τις μέρες μας, με έμφαση στο Μπαρόκ και τον 20ο αιώνα.
- Επιχειρηματικότητα και Ισπανικές Σπουδές. 
- Ιστορία της Ισπανοαμερικανικής Τέχνης. 
- Ισπανόφωνος Κινηματογράφος.

4) Μαθήματα Ελεύθερης Επιλογής προσφερόμενα από άλλα Τμήματα της Φιλοσοφικής Σχολής
- Τα μαθήματα αυτά ανακοινώνονται κάθε ακαδημαϊκό έτος από τα άλλα τμήματα της Φιλοσοφικής Σχολής.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ.

Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2015

¡Feliz Navidad!


Bartolomé Esteban Murillo, La adoración de los pastores, 1668

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

Ο Ελύτης και ο Σολωμός στα πορτογαλικά



Για το βραζιλιάνικο ηλεκτρονικό περιοδικό Revista Literária em Tradução έχουμε γράψει σε παλαιότερη ανάρτηση. Στο τεύχος Δεκεμβρίου 2015 περιλαμβάνονται μεταφράσεις στα πορτογαλικά των έργων Το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη και Διάλογος του Διονυσίου Σολωμού.
Μπορείτε να δείτε και να κατεβάσετε το περιοδικό εδώ.

Mediterranean Chronicle - Διεθνές επιστημονικό περιοδικό



Το Mediterranean Chronicle είναι ένα νέο διεθνές επιστημονικό περιοδικό, καρπός των συζητήσεων και της συνεργασίας μεταξύ επιστημόνων από Πανεπιστήμια της Ευρώπης και της Αμερικής οι οποίοι θεραπεύουν ποικίλα πεδία των ανθρωπιστικών επιστημών. Το περιοδικό εκδίδεται στο πλαίσιο του Εργαστηρίου Τεκμηρίωσης Πολιτιστικής και Ιστορικής Κληρονομιάς του Τμήματος Αρχειονομίας και Βιβλιοθηκονομίας του Ιονίου Πανεπιστημίου. Την επιστημονική επιτροπή του αποτελούν διακεκριμένοι ερευνητές στο πεδίο των ανθρωπιστικών επιστημών (Ιστορίας, Αρχαιολογίας, Κλασικής Φιλολογίας, Παπυρολογίας).

Το MC στοχεύει στην προώθηση της συζήτησης αναφορικά με τον πολιτισμό ή τους πολιτισμούς της Μεσογείου διαχρονικά, με έμφαση στην Αρχαιότητα και τους Μεσαιωνικούς Χρόνους.

Πηγή: http://www.mediterraneanchronicle.org/content.asp?catid=26

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

Revista "Mirabilia"



Electronic Journal of Antiquity and Middle Ages
Journal of the Institut d' Estudis Medievals (UAB)

http://www.revistamirabilia.com/issues/mirabilia-21-2015-2

Pablo Neruda - "Canto General"



Το Canto General θεωρείται από πολλούς το κορυφαίο έργο του Pablo Neruda. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Μεξικό το 1950, αλλά είχε αρχίσει να γράφεται πολλά χρόνια νωρίτερα. Στην αυθεντική του έκδοση είχε εικονογραφηθεί από τους μεξικανούς ζωγράφους Diego Rivera και David Alfaro Siqueiros.
Το έργο φιλοδοξεί να είναι ένα χρονικό ή μια εγκυκλοπαίδεια ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής, μια εποποιία της φύσης, της ιστορίας, των λαών και των αγώνων τους. Έργο εμβληματικό, γνώρισε αμέτρητες εκδόσεις σε όλο τον κόσμο και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες.
Μπορείτε να κατεβάσετε το βιβλίο εδώ.

Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

Ένα αρχαιότατο σκακιστικό ντοκουμέντο


Η διαθήκη του Ερμενγκόλ του Α'

Το σκάκι ήρθε στην Ευρώπη από τους Άραβες γύρω στον 8ο με 9ο αιώνα. Μεγάλοι γνώστες του παιχνιδιού σατράντζ (το αραβικό σκάκι και πρόγονος του σημερινού σκακιού), οι Άραβες σοφοί είχαν φτάσει τη γνώση του σε μεγάλο βάθος. Περίφημες έχουν μείνει οι αραβικές "μανσούβες", δηλαδή τα προβλήματα του παιχνιδιού σατράντζ που κυκλοφορούσαν σε εκπληκτικής ποιότητος χειρόγραφα ήδη από το τέλος της 1ης χιλιετίας!

Η πρώτη χώρα που γνώρισε το σκάκι στην Ευρώπη ήταν η Ισπανία. Στην Ισπανία γράφτηκε το πρώτο σκακιστικό ευρωπαϊκό βιβλίο. Εκεί παίχθηκε η πρώτη παρτίδα με τους σημερινούς κανόνες. Εκεί, τέλος, διεξήχθη και το πρώτο τουρνουά στην ιστορία.
Η Καταλωνία ήταν από τα πρώτα ισπανικά κράτη που έκαναν τη γνωριμία με το σκάκι, πιθανότατα από το 950 περίπου, όταν ο Κόμης Ραμόν Μπορέλ ο Β' της Βαρκελώνης (Comte Ramón Borrell II de Barcelona, 927-992) είχε τις πρώτες επαφές του με τον χαλίφη Αντ Αλ Ραχμάν τον Γ' του περίφημου Χαλιφάτου της Κόρδοβας. Εκεί, στην κομητεία του Ουρζέλ (Comtat d'Urgell), κατά τα έτη 1008-1010, γράφτηκε και η πρώτη διαθήκη η οποία έχει αναφορά στο σκάκι, του Κόμη Ερμενγκόλ του Α' (Ermengol I de Urgell, 974-1010), και την οποία παρουσιάζουμε στη φωτογραφία (πιθανότατα από έκδοση, με την παρεμβολή λίγων σημειώσεων από κάποιον μελετητή).

Ο Ερμενγκόλ ο Α' ήταν άνθρωπος με βαθιά κουλτούρα. Άσκησε μια πολιτική ανοίγματος προς την Ευρώπη, πραγματοποιώντας ο ίδιος ταξίδια στη Ρώμη και προτρέποντας τους ευγενείς του να επισκέπτονται διάφορες περιοχές της Ισπανίας και της Γαλλίας. Μεγάλη προσωπικότητα της ανακατάληψης της Ισπανίας από τους Άραβες (Reconquista), σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια εκστρατείας εναντίον της Κόρδοβα το 1010.

Στο κέντρο του εγγράφου της διαθήκης του Ερμενγκόλ, γραμμένης στα λατινικά, διαβάζουμε: "Et ad Sancti Aegidici coenobio ipsa schacos ad ipsa opera de Ecclesia", δηλαδή "Και στο κοινόβιο (μοναστήρι) του Αγίου Αιγιδίου [δωρίζω] τα σκακιστικά μου κομμάτια για τα έργα της Εκκλησίας".
Πρόκειται για ένα πραγματικά ιστορικής αξίας έγγραφο.

Πηγές:
-http://www.ajedreznd.com/2006/medieval.htm
-http://es.wikipedia.org/wiki/Condado_de_Urgel
-http://ca.wikipedia.org/wiki/Ermengol_I_d%27Urgell

****Το άρθρο είναι αναδημοσίευση από το παλιό ιστολόγιό μου Σκάκι στα σχολεία

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015

Αριστοτέλης - Η περιπέτεια της σκέψης

Το 2016 είναι η επαίτειος των 2400 χρόνων από τη γέννηση του Αριστοτέλη. Στο παρακάτω βίντεο ο Ισπανός φιλόσοφος Fernando Savater μάς παρουσιάζει μια εισαγωγή στην αριστοτελική σκέψη.

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015

Manuel Antonio y el vanguardismo gallego



La gran figura del vanguardismo gallego fue sin duda Manuel Antonio (1900-1930) quien, junto con el pintor Álvaro Cebreiro, publicaron en 1922 el gran manifiesto del vanguardismo gallego, titulado Máis Alá. Un manifiesto “iconoclasta”, con el que “la ruptura se hace programa”. En este manifiesto Manuel Antonio rechazó muchos de los logros de los tres poetas legendarios de Galicia, Rosalía de Castro, Curros Enríquez y Eduardo Pondal, y propuso un cambio de rumbo en la poesía, que debía, según él, acercarse a los gustos de los intelectuales. Las propuestas de Manuel incluyen una visión poética completamente nueva, la supresión de los temas que se repetían constantemente en la poesía y una nueva interpretación del paisaje, tema ya consumido. Unos años más tarde, publica Manuel Antonio su obra cumbre: la colección de poemas De catro a catro, una obra clave, que va a marcar decididamente el desarrollo de la poesía gallega.

De catro a catro (1928) es el primer poemario íntegramente vanguardista de la literatura gallega y se considera como obra de orden primordial en la poesía gallega contemporánea. Libro caracterizado por su complejidad y hermetismo, se compone de 19 poemas que fueron escritos en los años 1926 y 1927, cuando el poeta realizaba las prácticas de piloto de una marina mercante y viajaba por el Mediterráneo. El libro lleva el elocuente subtítulo de Follas sen data d´un diario d´abordo y en él se describen sus experiencias de estos viajes. Pero en el poemario el poeta no recorre a anécdotas, datos geográficos o nombres comprobables. Sólo aparentemente es un diario, pero no hay fechas ni lugares, sólo su experiencia personal. El libro no es el resumen de un viaje, sino su consideración de la vida en un viaje.

Para Tarrío Varela, el libro constituye “o caso máis orixinal e profundo que a poesía galega dedicou ó mar”. En el mar el poeta quiere huir de la vida burguesa, buscar lo absoluto en la aventura que puede ofrecer el océano. No obstante, el viaje descrito en el libro no conduce a ninguna parte. Es un proceso esotérico que representa para el yo poético una experiencia espiritual, algunas veces inquietante y siempre nueva. El mar que encuentra el yo poético es desconocida y extraña, llena de símbolos, que se transforma de este modo en la metáfora de su vida. Las señales poco a poco desvanecen y el barco de Manuel Antonio permanece en un mar sin riveras y sin horizontes, rodeado de cielo; un mar interno y vasto, un lugar desierto:

Sós

Fomos ficando sós
o Mar o barco e mais nós.

Roubaron-nos o Sol
O paquebote esmaltado
que cosía con liñas de fume
áxiles cadros sin marco

Roubaron-nos o vento
Aquel veleiro que se evadeu
pol-a corda floxa d' o horizonte

Este oucéano desatracóu d'as costas
e os ventos d' a Roseta
ourentaron-se ao esquenzo
As nosas soedades
veñen de lonxe
como as horas d' o reloxe
Pero tamén sabemos a maniobra
d' os navíos que fondean
a sotavento d' unha singladura
N-o cuadrante estantío d'as estrelas
ficou parada esta hora:
O cadavre d'o Mar
fixo d'o barco un cadaleito

Fume de pipa Saudade
Noite Silenzo Frío
E ficamos nós sós
Sin o Mar e sin o barco
nós.

Éste nos parece uno de los poemas dedicados a la soledad más grandes de todos los tiempos, en todas las literaturas. En pocas líneas encierra la profunda tristeza de un ser humano, una tristeza vaga y sosegada, que parece permanente.

Manuel Antonio es el gran poeta de la noche, de las estrellas, de la inmensidad del mar como símbolo del alma insatisfecha. Es el que nos ofrece una completa visión de la vida a través de un mar abstracto y desconocido, construido a la base de una metáfora incesante. Pero, por más de todo, es el gran lírico de la saudade:

Os cóbados no barandal

Atopamos esta madrugada 
na gaiola do mar 
unha illa perdida 

Armaremos de novo a gaiola 
Vai a saír o Sol 
improvisado e desorientado 

Xa temos tantas estrelas 
e tantas lúas sumisas 
que non caben no barco nin na noite 

Xuntaremos paxaros sen xeografía 
pra xogar coas distancias 
das súas ás amplexadoras 

E os adeuses das nubes 
mudos e irremediábeis 

E armaremos unha rede de ronseis 
pra recobrar as saudades 
coa súa viaxe feita 
polos océanos do noso corazón.

La tierra que le recibe no lo hace con los brazos abiertos, sino caídos por el sueño.Cuando termina la aventura pretendida, se producen en el corazón del poeta sentimientos tristes: en el mar el poeta no puede satisfacer su deseo vehemente, sino que halla la soledad, la monotonía existencial, y también el deseo de nuevos rumbos, si bien sabe que nunca encontrará la plenitud anhelada.

En el lenguaje del poemario, trabajado de una manera que se aparta de lo ordinario, la capacidad de introducir en sus poemas el léxico marinero, aun dialectal, utilizando también anglicismos, germanismos, etc., la introducción de un lenguaje técnico, completamente inusual en una obra poética e inexistente en la poesía gallega hasta aquel momento, nos muestran el ansia de cuidado respecto a la forma por parte del poeta, quien logra de este modo una obra de excepcional y extraordinaria belleza.

De catro a catro es una obra que abre nuevos caminos en la poesía gallega, que deja de seguir las tendencias predominantes hasta entonces y, desde un punto de vista individual, aporta algunas de las novedades vanguardistas existentes en su época. En el libro se manifiestan las influencias de autores como Vicente Huidobro o Pierre Reverdy, por lo que podemos decir que se inscribe dentro de la línea del creacionismo, aunque también podemos rastrear elementos ultraístas, cubistas, hilozoístas e saudosistas, sin que se pueda decir que algún elemento predomine sobre los demás.

La métrica del libro es irregular, con verso libre, la rima es casi ausente y no existe puntuación. Damos como ejemplo uno de los poemas claves de su libro, en el que nos presenta la desesperación de un ser humano que no ha encontrado lo que deseaba y que la muerte parece como el último remedio:

Ao afogado

O vento aínda escovaba 
cas poutas de escuma 
na xerfa 
máis cadaleitos 

Ibas xuntando soedades 
por un burato do Mar 
chopaches un día a buscarte 

A noiva goleta 
enloitada de branco 
que cose con roitas esquencidas 
acena no vento as súas velas 
como ese pano das despedidas.

Veamos el primer poema, el más característico del libro, que desempeña el papel de una introducción, en la que el poeta nos expresa sus intenciones: 

Intencións

Encherémo-las velas 
ca luz náufraga da madrugada 
Pendurando en dous puntos cardinaes 
a randeeira esguía 
do pailebote branco 
Cas súas mans loiras 
acenan mil adeuses as estrelas 

Inventaremos frustradas descobertas 
a barlovento dos horizontes 
pra acelerar os abolidos corazóns 
dos nosos veleiros defraudados 

Halaremos polo chicote 
dun meridián innumerado 
Na illa anónima 
de cada singladura 
esculcaremos o remorso da cidade 
Ela noitámbula desfollará 
como unha margarida prostibularia 
a Rosa dos Ventos do noso corazón 

Encadearemos adeuses de escuma 
pra tódalas praias perdidas 
Xuntaremos cadernos en branco 
da novela errante do vento 
Pescaremos na rede dos atlas 
ronseles de Simbad 

E cazarémo-la vela 
sobre o torso rebelde das tormentas 
pra trincar a escota dunha ilusión.

Podríamos decir que este poema es el resumen del libro. El poeta hace patentes sus intenciones, sus esperanzas e ilusiones, por lo que cada estrofa se introduce con los verbos en futuro (encheremos, inventaremos, halaremos, encadearemos, cazaremos). Todo el poema se sitúa en un ambiente nocturno (luz náufraga da madrugada, estrelas, noitámbula) y predominan los adjetivos que expresan tristeza, angustia y agobio (luz náufraga, frustradas descobertas, abolidos corazóns, veleiros defraudados, praias perdidas, etc.). El ritmo es ausente y faltan los signos de puntuación, excepto el punto final que cierra el poema. El léxico marinero se encuentra por todas partes: vela, pailebote, barlovento, alar, chicote, meridiano, singradura, rede, cazar a vela, trincar a escota.

El último poema del libro, titulado Adeus, cierra así:

Eu cacheaba tódolos segredos 
das miñas mans baleiras 
porque algo foi que se perdeu no Mar 

alguén que chora dentro de min 
por aquel outro eu 
que se vai no veleiro 
pra sempre 
coma un morto 
co peso eterno de tódolos adeuses.

Vemos aquí esta sensación de fracaso que mencionamos más arriba. La vuelta del poeta es en verdad una vuelta física, una vuelta a la realidad, a lo conocido, y señala la despedida a su ilusión, a la búsqueda de su ideal. Y también es una vuelta parcial, ya que el poeta ha perdido algo esencial en el mar, haciéndose dividido en dos partes: el otro Manuel Antonio permanecerá para siempre en las aguas de aquel mar anhelado, si bien nunca encontrará la plenitud que buscaba.

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

Invitación especial a una charla sobre Jorge Luis Borges



****Αναδημοσίευση από Ινστιτούτο Θερβάντες

INSTITUTO CERVANTES DE ATENAS - CULTURA - TALLER
19.12.2015, 11.00 h.

Invitación especial a una charla sobre
Jorge Luis Borges

En 2016 se cumplirán treinta años de la muerte de Jorge Luis Borges (1899-1986) y en todo el mundo se realizarán actos en homenaje al gran escritor argentino. El Instituto Cervantes de Atenas, además de sus actividades culturales ordinarias, ofrecerá un taller sobre Borges a cargo de dos profesores argentinos, la Lic. Marta Silvia Dios Sanz y el Dr. Marcos Breuer.

Queremos invitar especialmente a los que cuenten con un nivel de conocimiento del español suficiente, a una charla con acceso libre, que tendrá lugar el sábado 19 de diciembre a las 11.00 h. en la Biblioteca del Instituto. (Duración: una hora y media)

Nuestro objetivo es que conozcan a los profesores y que realicen una inmersión en el mundo de Borges. ¿Por qué la obra de Borges ha sido tan importante? ¿Qué elementos caracterizan sus cuentos, ensayos y poemas? ¿Por qué es justo decir que Borges es una fuente inagotable de inspiración, incluso para las nuevas generaciones de escritores? Los profesores Marta Dios Sanz y Marcos Breuer analizarán estas cuestiones, señalando algunos de los aspectos más relevantes de la creación borgeana. En particular, la charla se centrará en tres ámbitos: el elemento fantástico en los relatos de Borges, la utilización que hace el autor de símbolos clásicos para armar sus ficciones y la importancia que le otorga a la dimensión lúdica. En un diálogo abierto a los participantes, Dios Sanz y Breuer recorrerán algunas de las páginas inolvidables de la producción de Jorge Luis Borges.

Si les interesa asistir a esta charla, por favor, contesten a cultate@cervantes.es, confirmando su asistencia, ya que las plazas son limitadas. Fecha límite: miércoles 16 de diciembre.

Departamento de Cultura del Instituto Cervantes de Atenas.

Mitropóleos 23, Atenas, Grecia.
Tel.: 210.3634117. Fax.: 210.3647233

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2015

Jorge Luis Borges - Arte poética

Ο Jorge Luis Borges διαβάζει το ποίημά του Arte poética:



Mirar el río hecho de tiempo y agua
y recordar que el tiempo es otro río,
saber que nos perdemos como el río
y que los rostros pasan como el agua.

Sentir que la vigilia es otro sueño
que sueña no soñar y que la muerte
que teme nuestra carne es esa muerte
de cada noche, que se llama sueño.

Ver en el día o en el año un símbolo
de los días del hombre y de sus años,
convertir el ultraje de los años
en una música, un rumor y un símbolo,

ver en la muerte el sueño, en el ocaso
un triste oro, tal es la poesía
que es inmortal y pobre. La poesía
vuelve como la aurora y el ocaso.

A veces en las tardes una cara
nos mira desde el fondo de un espejo;
el arte debe ser como ese espejo
que nos revela nuestra propia cara.

Cuentan que Ulises, harto de prodigios,
lloró de amor al divisar su Itaca
verde y humilde. El arte es esa Itaca
de verde eternidad, no de prodigios.

También es como el río interminable
que pasa y queda y es cristal de un mismo
Heráclito inconstante, que es el mismo
y es otro, como el río interminable.

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

Multilingual Joan Roís de Corella



Σ' αυτήν την έκδοση του Πανεπιστημίου της Σάντα Μπάρμπαρα, μεταφράζεται σε 20 γλώσσες το έργο του μεγάλου Καταλανού ουμανιστή και προαναγεννησιακού συγγραφέα Joan Roís de Corella (1435-1497) Η Τραγωδία της Καλντέσα, όπου είχα την τιμή να κάνω την ελληνική μετάφραση.

Η πηγή για το βιβλίο με τις πρώτες σελίδες των διαφόρων μεταφράσεων βρίσκεται εδώ.