Una famosa Cantiga de Amigo

Dentro de la literatura gallegoportuguesa medieval destacan las Cantigas d´Amigo. La famosa cantiga de amigo de Nuno Fernandes Torneol Levad', amigo, que dormides as manhanas frías tiene, según Fuente Cornejo, características de canción de alba, ya que aparecen en ella los motivos del canto de las aves y de la súplica de uno de los amantes:

Levad', amigo, que dormides as manhanas frías;
toda-las aves do mundo d'amor dizían.
     Leda m'and'eu.

Levad', amigo, que dormide-las frías manhanas;
toda-las aves do mundo d'amor cantavan.
     Leda m'and'eu.

Toda-las aves do mundo d'amor dizían;
do meu amor e do voss'en ment'havían.
     Leda m'and'eu.

Toda-las aves do mundo d'amor cantavan;
do meu amor e do voss'i enmentavan.
     Leda m'and'eu.

Do meu amor e do voss'en ment'havían;
vós lhi tolhestes os ramos en que siían.
     Leda m'and'eu.

Do meu amor e do voss'i enmentavan;
vós lhi tolhestes os ramos en que pousavan.
     Leda m'and'eu.

Vós lhi tolhestes os ramos en que siían
e lhis secastes as fontes en que bevían.
     Leda m'and'eu.

Vós lhi tolhestes os ramos en que pousavan
e lhis secastes as fontes u se banhavan.
     Leda m'and'eu.

Esta cantiga de Torneol, aparte de Fuente Cornejo, ha sido considerada como canción de alba por algunos autores como Jeanroy, D. Carolina Michaëlis de Vasconcelos, etc., pero por otros no lo es por falta de los elementos del encuentro nocturno y de la despedida. Lo interesante en la cantiga es que el poeta, aunque mantiene las principales características de las cantigas de amigo, tales como la estructura paralelística y la voz femenina, introduce en su poema novedades como la oposición entre el presente amargo y el pasado feliz, y echa la culpa al amigo que, simbólicamente, tiró los pájaros de sus ramos y secó las fuentes de donde bebían agua, es decir, destruyó el amor.

Προβολή ντοκυμαντέρ - Ο Κάρλος Φουέντες παρουσιάζει την "Ψυχή του Μεξικού"

Η σειρά ντοκιμαντέρ «El alma de México», με αφήγηση από τον Carlos Fuentes, παρουσιάζει ένα πανόραμα της Μεξικάνικης κληρονομιάς, μέσα από την τέχνη, από την προϊστορία μέχρι σήμερα, αναδεικνύοντας το μεγαλείο αυτού που αποτελείτο πιο βαθύ, αυθεντικό και πολύτιμο της ταυτότητας του Μεξικού.
Το φιλόδοξο αυτό πρόγραμμα, το οποίο αποσκοπεί να προβάλει την σπουδαία μεξικάνικη πολιτιστική παράδοση σε όλες τις παραλλαγές και τον πλούτο της, είναι το αποτέλεσμα συνεργασίας με κορυφαίους ερευνητές και διανοούμενους, σε μια παραγωγή του Εθνικού Συμβουλίου για τον Πολιτισμό και τις Τέχνες (CONACULTA), με την υποστήριξη του Πολιτιστικού Ιδρύματος της Televisa.

Αφηγητής: CarlosFuentes
Γενικός σκηνοθέτης και διευθυντής παραγωγής: Héctor Tajonar
Συμμετείχαν στην σκηνοθεσία: Julián Pablo, Federico Weingartshofer, Emilio Cantón και Emilio Cárdenas Elorduy
Πρωτότυπη μουσική: Mario Lavista, Federico Álvarez del Toro και José Antonio Guzmán

Σε συνεργασία με την Πρεσβεία του Μεξικού στην Αθήνα

Αίθουσα Εκδηλώσεων του Ινστιτούτου Θερβάντες της Αθήνας, Μητροπόλεως 23, Αθήνα.

Είσοδος ελεύθερη μέχρι να καλυφθούν οι θέσεις.

ΠΡΟΓΡΑΜMΑ

10.09.2012

19.00 h. Παρουσίαση του ντοκυμαντέρ και αφιέρωμα στον Κάρλος Φουέντες από τον πρέσβη του Μεξικού στην Αθήνα κ. Ταρσίσιο Ναβερρέτε Μόντες ντε Όκα. (Με μετάφραση στα ελληνικά)
19.30 h. Ξημέρωμα στη Μέση Αμερική (διάρκεια 55’.). Με υποτίτλους στα ελληνικά.

17.09.2012

19.00 h. Τοπίο με πυραμίδες (διάρκεια 55’.). Με υποτίτλους στα ελληνικά.
20.10 h. Ζωντανή κληρονομιά (διάρκεια 55’.). Χωρίς υποτίτλους

Biografía de Federico García Lorca

Η ποιήτρια Clara Janés

Η Clara Janés Nadal είναι Ισπανίδα ποιήτρια. Γεννημένη στη Βαρκελώνη το 1940, σπούδασε φιλολογία στην πόλη της και στην Παμπλόνα. Εκτός από την ποίηση, ασχολείται με το μυθιστόρημα, τη βιογραφία, τη μετάφραση και το δοκίμιο. Τα έργα της έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 20 γλώσσες.

Quietud

El ojo de la noche 
descubre el pálido abandono 
y absorbe hasta el negro su blancura. 
He aquí un espejo vacío
que alcanza 
la otra cara del vacío.
He aquí una apertura sin fin 
y sin confín. 
¡Mira como el amante huido 
se borra para sí 
y es una gota de dolor 
que el veneno 
alimenta de vana blandura! 
La quietud sin horizonte 
abre las venas del aire 
y el aire arranca al desierto de mi boca. 
Y vuelve mi caballo
a Pasargadas 
arrastrando el espectro 
del deseo 
mientras esbozan sus cascos 
vanos indicios de movimiento en la arena, 
borrados de inmediato 
por el viento.

"Το σφάλμα" του Νταβίδ Βικτόρι φιναλίστ στο YOUR FILM FESTIVAL

****Αναδημοσίευση από ispania.gr

Μία Ισπανική ταινία μικρού μήκους φιναλίστ στον υποστηριζόμενο από τον αμερικανό σκηνοθέτη Ρίντλει Σκοτ κινηματογραφικό διαγωνισμό. Ένας ιδρωμένος άνδρας με μισοκομμένη την ανάσα ανεβαίνει τις σκάλες με την αίσθηση ότι τον παρακολουθούν στο σκοτάδι. Ο ήχος των βημάτων και της μουσικής είναι τρομακτικός. Σταματάει μπροστά απ' την πόρτα νούμερο ένα του πέμπτου ορόφου, κοιτάει προς τα πίσω φυλάγοντας τα νώτα του και ετοιμάζεται να εισβάλει στο διαμέρισμα.

Αυτές οι εικόνες ανήκουν στην τελευταία ταινία μικρού μήκους του Νταβίδ Βικτόρι (1982-), ενός νέου καταλανού σκηνοθέτη, φιναλίστ στο διαγωνισμό YOUR FILM FESTIVAL που διεξάγεται μέσω του Youtube. Ο τίτλος αυτού του θρίλερ είναι "Το σφάλμα", η διάρκειά του λίγο περισσότερο από 11 λεπτά και επιλέχτικε ανάμεσα σε περισσότερα από 15.000 βίντεο που παρουσιάστηκαν στο φεστιβάλ.

Οι 10 φιναλίστ του διαγωνισμού θα προβληθούν στο LA BIENNALE DI VENEZIA (Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας) στις 2 Σεπτεμβρίου. Ο νικητής θα κριθεί από μία επιτροπή με επικεφαλής τον γνωστό σκηνοθέτη Ρίντλει Σκοτ και θα παραλάβει 500.000 δολάρια ώστε μαζί με την ομάδα του διάσημου σκηνοθέτη να εργαστούν πάνω σε ένα νέο project.

Πηγή: ispania.gr

Chavela Vargas (1919-2012)

La cantante mexicana Chavela Vargas ha fallecido este domingo a los 93 años de edad en la ciudad de Cuernavaca, en el estado de Morelos, al sur de México DF, según ha informado la cadena de televisión mexicana Televisa. Vargas llevaba una semana ingresada con graves afecciones en varios órganos. El sábado tomó la decisión de no conectarse a una máquina para respirar.

Isabel Vargas Lizano nació en Costa Rica el 17 de abril de 1919 y llegó ya como adolescente a México, donde obtuvo la nacionalidad. Con su particular voz supo seducir al público mexicano, país en el que se convirtió en toda institución, pero también trascendió las fronteras de todo tipo para calar entre intelectuales, políticos e incluso entre la realeza europea.

De personalidad dominante, franca y optimista, siempre reconoció su alcoholismo. Acostumbraba a llevar pistola al cinto y nunca escondió sus amores con otras mujeres. La pintora Frida Kahlo, fue uno de ellos. Su primer disco fue publicado cuando ya sobrepasaba los 40 años, pero desde entonces publicó hasta 80 títulos a pesar de un parón desde finales de la década de 1970 hasta 1991, cuando reactivó su vida profesional.

Chavela Vargas fue amiga de personalidades como Picasso, Carlos Fuentes, Diego Rivera y Carlos Monsiváis. En su voz, dio a conocer canciones como Macorina, No sufras más, María tepozteca, Piensa en mí, Paloma negra, Fallaste corazón, Qué bonito amor o Un mundo raro.

Πηγή: http://www.telecinco.es/informativos/internacional/Fallece-cantante-mexicana-Chavela-Vargas_0_1663633800.html

Coloquio de estudiantes de literatura

La Comisión Organizadora del XVII Coloquio de Estudiantes de Literatura, conformada por alumnos de la especialidad de Literatura de la Facultad de Letras y Ciencias Humanas de la Pontificia Universidad Católica del Perú, convoca a todos los estudiantes, egresados y licenciados de cualquier especialidad del país a presentar trabajos sobre temas de literatura.

Es propósito de este Coloquio es consolidar la apertura y la diversidad en la disciplina, por lo que se recibirá trabajos de diversos temas relacionados con literatura. También se llevarán a cabo mesas redondas y magistrales de diversos temas de interés. En la presente edición, se pondrá énfasis en el estudio de la obra de César Vallejo, en conmemoración a los 120 años de su nacimiento y 90 de la publicación de Trilce.

Πηγή: http://naufragios-guillermo.blogspot.gr/2012/07/la-comision-organizadora-del-xvii.html

Πρόσκληση σε εκδήλωση για τον Φερνάντο Πεσσόα

Κάντε κλικ στη φωτογραφία για μεγέθυνση

Não sei se é sonho, se realidade

Fernando Pessoa (1888-1935)

Não sei se é sonho, se realidade,
Se uma mistura de sonho e vida,
Aquela terra de suavidade
Que na ilha extrema do Sul se olvida.
É a que ansiamos. Ali, ali,
A vida é jovem e o amor sorri.

Talvez palmares inexistentes
Áleas longínquas sem poder ser,
Sombra ou sossego dêem aos crentes
De que essa terra se pode ter.
Felizes, nós? Ah, talvez, talvez,
Naquela terra, daquela vez.

Mas já sonhada se desvirtua,
Só de pensá-la cansou de pensar,
Sob os palmares, à luz da lua,
Sente-se o frio de haver luar.
Ah, nesta terra também, também
O mal não cessa, não dura o bem.

Não é com ilhas do fim do mundo,
Nem com palmares de sonho ou não,
Que cura a alma seu mal profundo,
Que o bem nos entra no coração.
É em nós que é tudo. É ali, ali,
Que a vida é jovem e o amor sorri.

Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας

****Αναδημοσίευση αποσπάσματος από το skakistiko.com, έναν ιστοχώρο αφιερωμένο στο σκάκι, στην πραγματικότητα όμως κάτι πολύ περισσότερο. Επισκεφτείτε τον, αξίζει τον κόπο.

Ήταν αναπόφευκτο. Η μυρωδιά από πικραμύγδαλα θύμιζε άτυχους έρωτες. Ο γιατρός Χουνεβάλ Ουρμπίνο την ένιωσε από τη στιγμή που μπήκε μες στο σκοτεινό ακόμα σπίτι, όπου είχε τρέξει βιαστικά για ν’ ασχοληθεί με μια περίπτωση που από χρόνια είχε πάψει να είναι επείγουσα. Ο Χερεμία δε Σαιντ Αμούρ, πρόσφυγας από τις Αντίλλες, ανάπηρος από τον πόλεμο, φωτογράφος για τα παιδιά κι ο πιο πονετικός του αντίπαλος στο σκάκι, είχε ξεφύγει για πάντα από τα βασανιστήρια της μνήμης, με αναθυμιάσεις από υδροκυανούχο χρυσό(…)


(…) Πάνω στο γραφείο, κοντά σ’ ένα βάζο με διάφορα μικροπράγματα παλιού θαλασσινού, βρισκόταν η σκακιέρα με μια μισοτελειωμένη παρτίδα. Παρόλη τη βιασύνη και την κακή του διάθεση, ο γιατρός Ουρμπίνο δεν μπόρεσε ν’ αντισταθεί στον πειρασμό να τη μελετήσει. Ήξερε πως είναι η παρτίδα της προηγούμενης νύχτας, γιατί ο Χερεμία δε Σαιντ Αμούρ έπαιζε κάθε βράδυ, όλη τη βδομάδα και με τουλάχιστον τρεις διαφορετικούς αντιπάλους, αλλά τις τελείωνε πάντα κι ύστερα φύλαγε τη σκακιέρα και τα πιόνια στο κουτί τους, σ’ ένα συρτάρι στο γραφείο του. Ήξερε πως έπαιζε πάντα με τ’ άσπρα, και τη φορά αυτή ήταν ολοφάνερο πως θα έχανε μετά από τέσσερις κινήσεις. «Αν είχαμε έγκλημα, αυτό εδώ θα ήταν ένα καλό ίχνος», είπε. «Ξέρω μονάχα έναν άνθρωπο ικανό να στήσει μια τόσο έξυπνη παγίδα». Δεν μπορούσε να κρατηθεί να μην εξακριβώσει αργότερα, γιατί εκείνος ο αδάμαστος στρατιώτης, συνηθισμένος να μάχεται μέχρι το τέλος, είχε αφήσει μισοτελειωμένη τη τελευταία μάχη της ζωής του. (…) 


(…) Γνώριζε πως ο Χερεμία δε Σαιντ Αμούρ ήταν ένας ανάπηρος με δεκανίκια που ποτέ δεν είχε δει, πως είχε ξεφύγει από το εκτελεστικό απόσπασμα σε κάποια από τις τόσες επαναστάσεις, σε κάποιο από τα τόσα νησιά στις Αντίλλες, πως είχε γίνει φωτογράφος παιδιών από ανάγκη και κατάφερε να γίνει ο πιο φημισμένος σ’ όλη την επαρχία και πως είχε κερδίσει στο σκάκι κάποιον που εκείνη θυμόταν να λένε Τορεμολίνος, αλλά που στην πραγματικότητα ονομαζόταν Καπαμπλάνκα. «Βέβαια δεν ήταν παρά ένας δραπέτης από την Καγιένη, καταδικασμένος σε ισόβια για ένα τρομερό έγκλημα» είπε ο γιατρός Ουρμπίνο. (…)

João Negreiros - "O mar que a gente faz"

João Negreiros nasceu em Matosinhos a 23 de Novembro de 1976. O escritor português foi o primeiro classificado no Prémio Internacional OFF FLIP de Literatura (Brasil,2009). Em Portugal, entre outros prémios, João Negreiros venceu o Prémio Nuno Júdice. Na área do teatro, a sua obra foi crescendo, tendo hoje quatro peças editadas, “Silêncio” e “Os Vendilhões do Templo” (2007), “O segundo do fim” e “Os de sempre” (2008). No âmbito da poesia, publicou três livros: “o cheiro da sombra das flores” (2007, Papiro Editora), seleccionado de entre as melhores obras de poesia ibérica publicadas entre 2007 e 2008 pelo Prémio Correntes d' Escritas de 2009, “luto lento” (2008, Papiro Editora) e “a verdade dói e pode estar errada” (2010, Camões & Companhia). Em 2010, é editado também o primeiro livro de prosa do autor “O mar que a gente faz”. Para além de escritor, João Negreiros é actor e tem divulgado a poesia nacional através de espectáculos e vídeos de spoken word. Em 2011, o artista foi o representante da Literatura Portuguesa na 7ª edição do conceituado Festival Internacional das Artes de Castela e Leão.

Το μπλογκ του João Negreiros: http://joaonegreiros.blogspot.gr

Μάριο Βάργκας Λιόσα: Αναζητούμε στον πολιτισμό την εγγύηση της επιβίωσης

****Αναδημοσίευση από ΤΟ ΒΗΜΑ

Ο νομπελίστας συγγραφέας και αμφιλεγόμενος πολιτικός Μάριο Βάργκας Λιόσα γοητεύτηκε στα νιάτα του από την Επανάσταση στην Κούβα και τις ιδέες του κομμουνισμού, κάνοντας αργότερα στροφή προς τον νεοφιλελευθερισμό. Το 1990 κατήλθε υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές στο Περού και ηττήθηκε. Η πολιτική δράση του έχει επικριθεί, όμως η μυθοπλαστική αξιοσύνη του δεν χωρεί αμφισβήτηση. Το 2010 η Σουηδική Ακαδημία τού απένειμε την ύψιστη λογοτεχνική διάκριση. «Το Νομπέλ είναι μία εβδομάδα σαν παραμύθι, που την ακολουθεί ένας εφιάλτης υποχρεώσεων» μας είπε σε τηλεφωνική επικοινωνία από τη Μαδρίτη την περασμένη εβδομάδα.

Στο νέο βιβλίο του, το δοκίμιο La civilizaciόn del espectàculo (Ο πολιτισμός του θεάματος), που κυκλοφορεί τώρα στην Ισπανία, ασκεί κριτική στην πολιτική, στη δημοσιογραφία, στις τέχνες και εκφράζει την απογοήτευσή του για τον σύγχρονο πολιτισμό της ελαφρότητας, στον οποίο επιρροή ασκούν οι σεφ, οι σχεδιαστές μόδας, οι τηλεοπτικοί αστέρες και οι ποδοσφαιριστές, καταλαμβάνοντας «την εξέχουσα θέση που κάποτε είχαν οι επιστήμονες, οι φιλόσοφοι και οι μεγάλοι συνθέτες».

«Πώς είναι τα πράγματα στην Ελλάδα;» ενδιαφέρθηκε να μάθει δύο ημέρες πριν από τις εθνικές εκλογές. «Ζείτε μια πολύ δύσκολη κατάσταση και εμείς στην Ισπανία το ίδιο. Οταν όμως μια κοινωνία αντιμετωπίζει τόσο σοβαρά προβλήματα, αυτό συνήθως αποβαίνει χρήσιμο για τις τέχνες και τον πολιτισμό. Οταν οι άνθρωποι αισθάνονται αβεβαιότητα, επιστρέφουν στα βιβλία, στο θέατρο, στα μουσεία. Αναζητούν στον πολιτισμό την εγγύηση της επιβίωσης».

Στο δοκίμιο Ο πολιτισμός του θεάματος θλίβεστε για τον ευτελισμό του σύγχρονου πολιτισμού. Είναι μια προφητεία για το τέλος του πολιτισμού;

«Καθόλου! Παραδοσιακά, ο ρόλος του πολιτισμού ήταν να βοηθά τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν προβλήματα πολιτικά, κοινωνικά, θρησκευτικά, ακόμη και πολύ προσωπικά, να αναπτύξουν κριτική στάση απέναντι στην κοινωνία και στους θεσμούς, και να αντιδράσουν στα προβλήματα αυτά με τρόπο δημιουργικό, με ευαισθησία και φαντασία. Το ζήτημα στη σύγχρονη εποχή, και κυρίως στις δυτικές κοινωνίες, είναι ότι από την επιθυμία μας για διασκέδαση ευτελίσαμε τον πολιτισμό, τον μεταβάλαμε σε ελαφρύ θέαμα αποδυναμώνοντας τον παραδοσιακό ρόλο του. Το δυνάμει κοινό της λογοτεχνίας και των τεχνών έχει σήμερα διευρυνθεί πολύ, αλλά αυτό δεν αρκεί. Ο σκοπός είναι να έχουμε ένα είδος εκπαίδευσης που θα καθιστά την κοινωνία ικανή να καταναλώσει καλή λογοτεχνία και αξιόλογα προϊόντα πολιτισμού».

Εν μέσω γενικευμένης κρίσης, υπάρχουν περιθώρια αναβάθμισης του πολιτισμού;

«Η κρίση είναι μια ευκαιρία. Μέσα στην ευδαιμονία μας γίναμε ανεύθυνοι, κατασπαταλήσαμε κάθε λογής πόρους. Τώρα παρουσιάζεται η ευκαιρία να αλλάξουμε ριζικά τις συμπεριφορές της ανευθυνότητας και της δημαγωγίας. Ειδάλλως, το τίμημα θα είναι εξαιρετικά υψηλό: η παρακμή της σύγχρονης Ευρώπης και η μετατροπή της, σιγά σιγά. Στη διαδικασία αυτή οφείλουν να συμμετάσχουν οι συγγραφείς, οι καλλιτέχνες, οι στοχαστές, οι οποίοι απέχουν από τον δημόσιο διάλογο και από την πολιτική διότι τη θεωρούν βρώμικη, διεφθαρμένη και χυδαία. Μεγάλο λάθος. Αν επιθυμούμε τη διαφύλαξη των δημοκρατικών θεσμών, οι πνευματικοί άνθρωποι έχουμε την ηθική υποχρέωση να προσφέρουμε τις λέξεις, τις ιδέες, τις ικανότητές μας στον δημόσιο διάλογο προκειμένου να εξευρεθούν λύσεις».

Πώς αποφασίσατε να αναμειχθείτε στην ενεργό πολιτική;

«Την εποχή που άρχισα να γράφω κυριαρχούσε η αντίληψη ότι ήταν υποχρέωση των συγγραφέων να συμμετέχουν στην πολιτική ζωή. Αυτό αργότερα άλλαξε. Υπήρξαν συγγραφείς που έπραξαν σοβαρά λάθη τα οποία έπληξαν το κύρος των πνευματικών ανθρώπων: υποστήριξαν δικτατορίες, φανατικές και δογματικές ιδεολογίες, άλλοι ήταν φασίστες, άλλοι κομμουνιστές. Υπάρχει όμως και ο αντίλογος: συγγραφείς οι οποίοι δραστηριοποιήθηκαν αποτελεσματικά και αγωνίστηκαν για την ελευθερία, για τον εκδημοκρατισμό των χωρών τους, ειδικά στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Εχουμε την περίπτωση του Βάτσλαβ Χάβελ, και δεν είναι ο μόνος, υπάρχουν και άλλοι σαν κι αυτόν, συγγραφείς στις χώρες του Τρίτου Κόσμου που πολέμησαν δικτατορίες, τη διαφθορά, τη μαφία. Το παράδειγμά τους πρέπει να ακολουθήσει η Ευρώπη των ημερών μας».

Μετανιώσατε για την εμπλοκή σας στην πολιτική; Θεωρείτε ότι επισκίασε το λογοτεχνικό έργο σας;

«Αν δεν είχα αναμειχθεί στην ενεργό πολιτική, δεν θα είχα γράψει ό,τι έγραψα. Τα έργα μου βασίστηκαν σε εμπειρικό υλικό από αυτή την ανάμειξη. Από την άλλη, ένας συγγραφέας στη Λατινική Αμερική δεν έχει επιλογή. Είναι πολύ δύσκολο να παραμείνεις πολιτικά αμέτοχος όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με πραξικοπήματα και στρατιωτικές δικτατορίες, βασανιστήρια, επαναστάσεις και αντεπαναστάσεις. Σε ωθεί η πραγματικότητα να αναλάβεις πολιτική δράση με τον έναν τρόπο ή τον άλλο».

Δεν θέσατε όμως τη λογοτεχνία σας στην υπηρεσία των πολιτικών σας πεποιθήσεων...
«Η τέχνη που λειτουργεί ως προπαγάνδα με βρίσκει αντίθετο. Η λογοτεχνία πρέπει να υπερβαίνει την τρέχουσα πραγματικότητα και να αγγίζει διαχρονικά ζητήματα. Από την άλλη πλευρά, θεωρώ κρίσιμο για τη λογοτεχνία να μην απαρνιέται την επαφή με την κοινωνία που την περιβάλλει και τα προβλήματά της. Είναι σημαντικό για τους αναγνώστες να βρίσκουν στα λογοτεχνικά κείμενα κλειδιά κατανόησης του κόσμου τους και τρόπους για να ανταποκριθούν στις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν στην καθημερινή ζωή τους».

Εχετε πει παλαιότερα ότι η δυσαρέσκεια για την πραγματική ζωή σάς παρακινεί να γράφετε. Ισχύει ακόμη αυτό;

«Ισχύει. Εχω την εντύπωση ότι η λογοτεχνία εξέφραζε τη δυσαρέσκεια του ανθρώπου και το αίσθημα του ανικανοποίητου σε όλες τις κοινωνίες, ότι αποτελεί μια διαμαρτυρία ενάντια στην ανεπάρκεια της ζωής να εκπληρώσει τις προσδοκίες και τις επιθυμίες μας ενώ, την ίδια στιγμή, η καλή λογοτεχνία ενεργοποιεί αυτές τις επιθυμίες και δεν μας αφήνει να συμβιβασ τούμε με τη ζωή ως έχει. Ακριβώς αυτή η παλινδρομική κίνηση αποτελεί τη μεγάλη συμβολή της λογοτεχνίας στην αλλαγή και στην πρόοδο».

Ποιο αίσθημα ανικανοποίητου ήταν το εφαλτήριο για το τελευταίο σας μυθιστόρημα, Το όνειρο του Κέλτη;

«Ηταν η επιθυμία να αναδημιουργήσω τον Ρότζερ Κέισμεντ, ένα ιστορικό πρόσωπο που έζησε μια ζωή επικίνδυνη και μυστηριώδη, σχεδόν μυθιστορηματική. Διάβασα γι' αυτόν στη βιογραφία του Τζόζεφ Κόνραντ, ο οποίος τον είχε γνωρίσει στην Αφρική. Ο Κέισμεντ ήταν εκείνος που του έδειξε το σκληρό, εγκληματικό πρόσωπο της βελγικής αποικιοκρατίας στο Κονγκό, ήταν ο άνθρωπος που άνοιξε τα μάτια των Ευρωπαίων, στις αρχές του 20ού αιώνα, για την πραγματική φύση της αποικιοκρατίας».

Θεωρείτε το ιστορικό μυθιστόρημα «επαναστατικό» στον βαθμό που δίνει φωνή σε πρόσωπα που η επίσημη Ιστορία έχει αγνοήσει ή αδικήσει;

«Ιστορία και λογοτεχνία ήταν πάντοτε πολύ κοντά, η λογοτεχνία όμως δεν είναι τρόπος εκλαΐκευσης ή αναδιήγησης της Ιστορίας. Το Ονειρο του Κέλτη είναι μυθοπλασία και όχι βιογραφία, διότι σεβάστηκα μεν τα βασικά γεγονότα, το πρωτογενές υλικό της Ιστορίας, επινόησα όμως πάρα πολλά. Αν θέλετε να μιλήσουμε για τον επαναστατικό χαρακτήρα της λογοτεχνίας, τον εντοπίζω στην παιδεία που προσφέρουν τα καλά λογοτεχνικά έργα στον άνθρωπο καθιστώντας μια κοινωνία καλλιεργημένων ανθρώπων λιγότερο ανεκτική στη χειραγώγηση. Γι' αυτό και υποστηρίζω ότι πρέπει η λογοτεχνία να έχει απήχηση στο ευρύ κοινό και να μην αποτελεί μονοπώλιο μιας μικρής ελίτ - αρκεί να μη γίνονται παραχωρήσεις στην ελαφρότητα».

Σήμερα τι έχετε να συμβουλεύσετε τους νέους λογοτέχνες;

«Στην εποχή μου η λογοτεχνία ήταν υπόθεση μιας μειοψηφίας και το δύσκολο για έναν νέο συγγραφέα ήταν να βρει εκδότη. Ενας νέος συγγραφέας σήμερα τεχνικά έχει τα μέσα να προσεγγίσει ένα πολύ μεγάλο κοινό. Η συνταγή όμως για να γράψει καλή λογοτεχνία είναι η ίδια: να εργαστεί σκληρά, με πειθαρχία και υπομονή, να γράφει, να ξαναγράφει και να διαβάζει τα κείμενά του με κριτική ματιά».

Isaac Albéniz - "Leyenda"

Ερμηνεύει ο Andrés Segovia

Βιβλιοπαρουσίαση - "Εγκώμιο της Ακρόπολης και η καταλανοαραγωνική κυριαρχία στον ελληνικό χώρο"

28.05.2012, 19.30 

Βιβλιοπαρουσίαση 

Εγκώμιο της Ακρόπολης και Η καταλανοαραγωνική κυριαρχία στον ελληνικό χώρο

Το 2011 συμπληρώθηκαν 700 χρόνια από τη νίκη των καταλανοαραγωνικών στρατευμάτων επί του στρατού του φράγκου δούκα των Αθηνών Βαλθέρου Βρυενίου και από την κατάκτηση της πόλης, στην οποία παρέμειναν ως το 1388. Προκειμένου να τιμήσει την επέτειο, το Ινστιτούτο Θερβάντες, σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Ισπανίας στην Αθήνα, πρότεινε στις ελληνικές αρχές την τοποθέτηση μιας πλάκας στην Ακρόπολη με το περίφημο εγκώμιο του Πέτρου Δ’ της Αραγωνίας, η οποία στήθηκε τελικώς στην Πύλη Μπελέ, στα Προπύλαια. Στην εκδήλωση αυτή θα παρουσιαστεί το βιβλίο που συγκεντρώνει τα κείμενα των διαλέξεων που έδωσαν στο πλαίσιο του ομώνυμου κύκλου διαλέξεων οι καθηγητές Μαρία Ντούρου-Ηλιοπούλου, Τάσος Τανούλας, Νίκος Κοντογιάννης, Χρύσα Μαλτέζου και Κυριακή Πετράκου, και το πανομοιότυπο με το εγκώμιο της Ακρόπολης, στα καταλανικά (γλώσσα του πρωτοτύπου), ισπανικά, ελληνικά και αγγλικά.

Τα βιβλία θα παρουσιάσουν ο Διευθυντής του Αρχείου του Στέμματος της Αραγωνίας, Αλμπέρτο Τόρα και ο ιστορικός Νίκος Μοσχονάς.

Σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Ραμόν Λιούλ, το Ανώτατο Συμβούλιο Επιστημονικών Ερευνών της Μαδρίτης και το Ισπανικό Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού.

Στα ελληνικά

Αίθουσα Εκδηλώσεων του Ινστιτούτου Θερβάντες της Αθήνας, Μητροπόλεως 23, Αθήνα. Είσοδος ελεύθερη.

Αφιέρωμα στον Μπόρχες - Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων

Στον κορυφαίο αργεντινό ποιητή, δοκιμιογράφο και πεζογράφο Χόρχε Λουίς Μπόρχες (1899-1986) αφιερώνεται εκδήλωση που διοργανώνουν ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού, Νεολαίας και Άθλησης του Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝ) και ο Κύκλος Ποιητών, τη Δευτέρα 14 Μαΐου, στις 7.00 μ.μ., στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50).

Η λογοτεχνία του Μπόρχες, στην οποία συγκατοικεί το παράδοξο και ο στοχασμός, άφθονη σε διακειμενικές αναφορές από τον χώρο της λογοτεχνίας και της φιλοσοφίας και σε εγκυκλοπαιδικές γνώσεις, θέτει προβληματισμούς για τη σχέση των φαινομένων με την πραγματικότητα του τόπου και του χρόνου, άσκησε μεγάλη επιρροή στους συγχρόνους του και στους μεταγενέστερους και όρισε νέες τάσεις, ειδικά στο διήγημα.
«H ανθρωπότητα μπορεί ασφαλώς να σωθεί, και ένας πιθανός τρόπος είναι να υιοθετήσει ο καθένας μια ηθική στάση. Mε άλλα λόγια, αν όλοι μας αλλάξουμε το κομμάτι εκείνο του κόσμου που μπορεί να ανανεωθεί, θα αλλάξει. Άλλον τρόπο δεν ξέρω», έλεγε ο Μπόρχες το 1985 αναφερόμενος στον 21ο αιώνα.

Ο ποιητής και πεζογράφος Δημήτρης Καλοκύρης, μεταφραστής στα ελληνικά ποιημάτων του Μπόρχες, θα παρουσιάσει τη ζωή και τα έργα του αργεντινού συγγραφέα και θα διαβάσει ποιήματά του. Με επίκεντρο την ποιητική του Μπόρχες, την αισθητική του, την ιδεολογική του εξέλιξη, τις εμμονές και τη φιλοσοφία του, ο ομιλητής θα παρουσιάσει το έργο του Mπόρχες σαν καθρέφτη που αντιστρέφει και μεταβάλλει την ουσία των πραγμάτων σε ονειρικό υλικό. Στην εκδήλωση θα ακουστεί ηχητικό ντοκουμέντο στο οποίο ο συγγραφέας διαβάζει κείμενά του.

Η ομιλία εντάσσεται στη σειρά «Κύκλος στο Κέντρο», του ΟΠΑΝ και του Κύκλου Ποιητών, με αφιερώματα σε έλληνες και ξένους ποιητές.

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

Συνάντηση με τον ποιητή Ζουάν Μαργαρίτ

Ο Ζουάν Μαργκαρίτ (1938), είναι αρχιτέκτονας αλλά και πολύ γνωστός ποιητής από τη δεκαετία του 60 στα ισπανικά και από τη δεκαετία του 80 στα καταλανικά. Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων, το 2008, με το Εθνικό Βραβείο Ποίησης για το έργο του Ο οίκος του Ελέους. Το ποιητικό του έργο έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, ρωσικά, εβραϊκά και πορτογαλικά και για πρώτη φορά στα ελληνικά με την ευκαιρία τούτης της συνάντησης. Οι μαθητές του τμήματος ποίησης του Ινστιτούτου Θερβάντες της Αθήνας μετέφρασαν ποιήματα με ελληνικό θέμα, τα οποία επέλεξε ο ίδιος ο ποιητής για την Μικρή Ελληνική Ανθολογία που θα διανεμηθεί στο κοινό της εκδήλωσης. Στα ισπανικά με ταυτόχρονη μετάφραση στα ελληνικά. 14.05.2012, 19.30, Αίθουσα Εκδηλώσεων του Ινστιτούτου Θερβάντες της Αθήνας, Μητροπόλεως 23, Αθήνα. Είσοδος ελεύθερη.

Comunidad Virtual de Embajadores de Euskadi

http://www.euskadisaboreala.es

Παρουσίαση βιβλίου του Χουάν Ραμόν Χιμένεθ σε βραδιά αφιερωμένη στον νομπελίστα ποιητή

La vida es sueño

Ο θαυμάσιος μονόλογος του Σεγισμούνδου από το έργο του Καλντερόν La vida es sueño (Η ζωή είναι ένα όνειρο):

Sueña el rey que es rey, y vive
con este engaño mandando,
disponiendo y gobernando;
y este aplauso, que recibe
prestado, en el viento escribe,
y en cenizas le convierte
la muerte, ¡desdicha fuerte!
¿Que hay quien intente reinar,
viendo que ha de despertar
en el sueño de la muerte?

Sueña el rico en su riqueza,
que más cuidados le ofrece;
sueña el pobre que padece
su miseria y su pobreza;
sueña el que a medrar empieza,
sueña el que afana y pretende,
sueña el que agravia y ofende,
y en el mundo, en conclusión,
todos sueñan lo que son,
aunque ninguno lo entiende.

Yo sueño que estoy aquí
destas prisiones cargado,
y soñé que en otro estado
más lisonjero me vi.
¿Qué es la vida? Un frenesí.
¿Qué es la vida? Una ilusión,
una sombra, una ficción,
y el mayor bien es pequeño:
que toda la vida es sueño,
y los sueños, sueños son.

Τραγούδι

Μες' απ' τα κλαδιά της δάφνης
παν δυο σκούρα περιστέρια.
Το 'να είν' ο ήλιος,
τ' άλλο το φεγγάρι.
Γειτονόπουλα, τους είπα,
πού είν' ο τάφος ο δικός μου;
Στην ουρά μου, είπ' ο ήλιος.
Στο λαρύγγι μου, είπε το φεγγάρι.
Κι εγώ που πηγαινοερχόμουν
με τη γη στη μέση μου,
βλέπω δυο αετούς μαρμάρινους
και μια ολόγυμνη κοπέλα.
Αετόπουλα, τα ρωτάω,
πού είν' ο τάφος ο δικός μου;
Στην ουρά μου, λέει ο ήλιος.
Στο λαρύγγι μου, λέει το φεγγάρι.
Μέσ' απ' τα κλαδιά της δάφνης
δυο γυμνά είδα περιστέρια.
Το ένα ήταν το άλλο
και τα δυο ήτανε κανένα.

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα (1898-1936)
Μετ. Ηλίας Ματθαίου
Ανθολογία ισπανικής ποίησης, Εκδόσεις Γνώση, Αθήνα 1983