Βιβλίο - «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια» του Αλεχάντρο Κασόνα

Συγγραφέας: Alejandro Casona
Τίτλος πρωτοτύπου: Los árboles mueren de pie
Είδος έργου: Θέατρο
1η έκδοση στην ισπανική γλώσσα: Buenos Aires, 1949
Ελληνικός τίτλος: Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια
Μετάφραση: Ιουλία Ιατρίδη
Εκδόσεις: Δωδώνη
Έτος 3ης (παρούσας) έκδοσης: 2021 (1η έκδοση 1977)

Το «ζωτικό ψεύδος» αποτελεί τη βάση του έργου –του παιχνιδιού– που ο συγγραφέας επιχειρεί ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα. Ο συγγραφέας αναζητά την έξαρση σ’ έναν κόσμο αυταπάτης, που θα γιατρέψει την απογοήτευση και τη δυστυχία μιας ανελέητης πραγματικότητας. Ο Μαυρίκιος, ο πρωταγωνιστής, εκφράζει τη σκέψη του δραματουργού με πολύ συγκεκριμένο τρόπο όταν λέει «Για τις αρρώστιες του κορμιού πολλοί ασχολούνται. Αλλά ποιος σκέφτηκε αυτούς που πεθαίνουν χωρίς μιαν ωραία ανάμνηση; Αυτούς που δεν είδαν να πραγματοποιείται ούτε ένα όνειρο;».

Στο έργο αυτό του Κασόνα, που εναρμονίζεται τόσο επιτυχημένα η πραγματικότητα με τη φαντασία ή η αλήθεια με το ψέμα, το βάρος δεν πέφτει μόνο στους χαρακτήρες αλλά και στη βαθύτερη έννοια που θέλει να δώσει ο συγγραφέας, σ’ ένα μήνυμα αισιοδοξίας για την αγάπη και την καλοσύνη.

Ο Μιχάλης Κλαπάκις νικητής του 1ου Βραβείου Λογοτεχνικής Μετάφρασης ΛΕΑ

Για τη μετάφραση του περίφημου θεατρικού έργου Ματωμένος γάμος του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα των εκδόσεων Σκαρίφημα, η Κριτική Επιτροπή του 1ου Βραβείου Λογοτεχνικής Μετάφρασης ΛΕΑ για το 2021 βράβευσε τον Μιχάλη Κλαπάκι. Το βραβείο στον μεταφραστή απένειμε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου.

Τα κριτήρια αξιολόγησης του Βραβείου ήταν τα εξής:

- Η εμβάθυνση στη μοναδικότητα κάθε πρωτοτύπου από τον μεταφραστή ή τη μεταφράστρια και η ανάδειξή της·
- Η επινοητικότητα, η δημιουργικότητα και η απαιτούμενη ακρίβεια και ευστοχία σε ζητήματα που αφορούν τον παραγόμενο στα ελληνικά λόγο·
- Ο βαθμός των ειδικών δυσκολιών καθώς και το «ειδικό βάρος» του κάθε έργου στη γλώσσα στην οποία εκφράζεται και στο πολιτιστικό πλαίσιο το οποίο απηχεί.

Η μετάφραση του Μιχάλη Κλαπάκι ξεχώρισε για δύο ειδικούς λόγους:

1) O μεταφραστής δεν αναμετρήθηκε μόνο με τις δυσκολίες και το «ειδικό βάρος» ενός σημαντικότατου κλασικού θεατρικού έργου της παγκόσμιας γραμματείας. Αναμετρήθηκε και με τις πολλές μεταφράσεις του έργου από διακεκριμένους Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα, τις οποίες έχει εμπεδώσει το αναγνωστικό και θεατρόφιλο κοινό, και καταθέτει μια νέα μεταφραστική πρόταση. Η μετάφραση του Μ. Κλαπάκι διατηρεί κάποια αειθαλή στοιχεία των παλαιότερων, αλλά, κυρίως, αναδεικνύει τη βαθιά θεατρικότητα του έργου που το καθιστά παγκόσμιο και διαχρονικό. Ο αναγνώστης, και ίσως κάποτε ο θεατής, θα (ανα)γνωρίσει μέσα από αυτή τη μετάφραση έναν άλλο Λόρκα, εξίσου ή και περισσότερο λαμπρό με αυτόν που ήδη ήξερε.

2) Ο μεταφραστής, στο εκτενές περικείμενο του βιβλίου, δηλαδή την διεισδυτική αλλά και προσιτή στο ευρύ κοινό Εισαγωγή και τα Σχόλιά του, αποκαλύπτει τα στοιχεία τα οποία τον οδήγησαν στη μεταφραστική στρατηγική που επέλεξε και υπηρέτησε με επιτυχία. Διευκολύνει έτσι την ανάγνωση αλλά και το ανέβασμα του έργου -κάτι που ευχόμαστε να συμβεί σύντομα.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.monocleread.gr/

Συγγραφέας: Federico García Lorca
Τίτλος πρωτοτύπου: Bodas de sangre
Είδος έργου: Θέατρο
1η έκδοση στην ισπανική γλώσσα: Editorial El Árbol, 1935
Πρώτη παράσταση: 1933
Ελληνικός τίτλος: Ματωμένος γάμος
Μετάφραση: Μιχάλης Κλαπάκις
Εκδόσεις: Σκαρίφημα
Έτος έκδοσης: 2020

«Ο περίπατος του Μπάστερ Κήτον» - Μονόπρακτο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα

Federico García Lorca
Ο περίπατος του Μπάστερ Κήτον (1928)
Μετάφραση: Ηλίας Οικονομόπουλος (2021)

ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ

ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΗΤΟΝ
Ο ΚΟΚΚΟΡΑΣ
Ο ΜΠΟΥΦΟΣ
ΕΝΑΣ ΜΑΥΡΟΣ
ΜΙΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΑ
ΜΙΑ ΝΕΑΡΗ

Ο ΚΟΚΚΟΡΑΣ. - Κικιρίκου.

(Βγαίνει ο ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΗΤΟΝ κρατώντας τα τέσσερα παιδιά του από το χέρι.)

ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΗΤΟΝ. - (Βγάζει ένα ξύλινο στιλέτο και τα σκοτώνει.) Άμοιρα παιδάκια μου.
Ο ΚΟΚΚΟΡΑΣ. - Κικιρίκου.
ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΗΤΟΝ. - (Μετράει τα σώματα καταγής.) Ένα, δύο, τρία, τέσσερα. (Παίρνει ένα ποδήλατο και φεύγει.)

(Ανάμεσα σε κάτι παλιά λάστιχα και μπιτόνια από βενζίνη, ένας ΜΑΥΡΟΣ τρώει το ψάθινο καπέλο του.)

ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΗΤΟΝ. – Τι όμορφο απόγευμα!

(Ένας παπαγάλος στροβιλίζεται στον ουδέτερο ουρανό.)

ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΗΤΟΝ. - Είναι διασκεδαστικό να κάνεις περίπατο με ποδήλατο.
Ο ΜΠΟΥΦΟΣ. - Τσίρι, τσίρι, τσίρι, τσι.
ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΗΤΟΝ. – Τι ωραία που κελαηδούν τα πουλάκια!
Ο ΜΠΟΥΦΟΣ. - Τσιρρρρρρρρρ.
ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΗΤΟΝ. - Είναι συγκινητικό.

(Παύση. Ο ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΗΤΟΝ διασχίζει με ανείπωτο τρόπο τις καλαμιές και το χωραφάκι με τη σίκαλη. Το τοπίο συρρικνώνεται ανάμεσα στις ρόδες της μηχανής. Το ποδήλατο έχει μία και μόνη διάσταση. Μπορεί να εισχωρήσει στα βιβλία και να απλωθεί στον φούρνο με το ψωμί. Το ποδήλατο του ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΗΤΟΝ δεν έχει τη σέλα από καραμέλα και τα πεντάλ από ζάχαρη, όπως θα ’θελαν οι κακοί άνθρωποι. Είναι ένα ποδήλατο σαν όλα τ’ άλλα, όμως είναι το μοναδικό που έχει εμβαπτισθεί στην αθωότητα. Ο Αδάμ και η Εύα θα έτρεχαν τρομαγμένοι αν έβλεπαν ένα ποτήρι γεμάτο νερό, αλλά, αντίθετα θα χάιδευαν το ποδήλατο του ΚΗΤΟΝ.)

ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΗΤΟΝ. – Αχ, έρωτα, έρωτα!

(Ο ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΗΤΟΝ πέφτει στο έδαφος. Το ποδήλατο του ξεφεύγει. Τρέχει πίσω από δυο μεγάλες γκρίζες πεταλούδες. Πηγαίνει σαν τρελό, σε μισό χιλιοστό εδάφους.)

ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΗΤΟΝ. - (Σηκώνεται.) Δεν θέλω να πω τίποτε. Τι να πω;
ΜΙΑ ΦΩΝΗ. - Ηλίθιε.

(Συνεχίσει με τα πόδια. Τα μάτια του, απέραντα και θλιμμένα σαν ενός νεογέννητου θηρίου, ονειρεύονται κρινολούλουδα, αγγέλους και μεταξωτές ζώνες. Τα μάτια του, που είναι σαν πάτος ποτηριού. Τα μάτια του, μάτια ηλίθιου παιδιού. Που είναι πανάσχημα. Που είναι πανέμορφα. Τα μάτια του, μάτια στρουθοκαμήλου. Τα ανθρώπινα μάτια του στη σίγουρη ισορροπία της μελαγχολίας. Από μακριά φαίνεται η Φιλαδέλφεια. Οι κάτοικοι αυτής της πόλης ξέρουν ήδη ότι το παλιό ποίημα για τη μηχανή Singer μπορεί να κυκλοφορεί ανάμεσα στα μεγάλα τριαντάφυλλα των θερμοκηπίων, αν και ποτέ δεν θα μπορέσουν να καταλάβουν τη λεπτότατη ποιητική διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σε ένα φλυτζάνι ζεστό τσάι κι ένα φλυτζάνι κρύο τσάι. Στο βάθος λάμπει η Φιλαδέλφεια.)

ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΗΤΟΝ. - Αυτό είναι κήπος.

(Μια ΑΜΕΡΙΚΑΝΑ με μάτια από σελιλόιντ πλησιάζει από το γρασίδι.)

ΑΜΕΡΙΚΑΝΑ. - Καλησπέρα.

(Ο ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΗΤΟΝ χαμογελάει και κοιτάζει σε γκρο-πλαν τα παπούτσια της κυρίας. Μα τι παπούτσια! Δεν πρέπει να τα δεχτούμε αυτά τα παπούτσια. Χρειάζονται τα δέρματα τριών κροκοδείλων για να τα φτιάξεις.)

ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΗΤΟΝ. - Θα ήθελα...
ΑΜΕΡΙΚΑΝΑ. – Έχετε ένα σπαθί στολισμένο με φύλλα μυρτιάς;

(Ο ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΗΤΟΝ ζαρώνει τους ώμους και σηκώνει το δεξί του πόδι.)

ΑΜΕΡΙΚΑΝΑ. – Έχετε ένα δαχτυλίδι με δηλητηριασμένη πέτρα;

(Ο ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΗΤΟΝ κλείνει αργά τα μάτια και σηκώνει το αριστερό του πόδι.)

ΑΜΕΡΙΚΑΝΑ. – Ε, τότε;

(Τέσσερα σεραφείμ με φτερούγες από ουράνιο τούλι χορεύουν ανάμεσα στα λουλούδια. Οι δεσποινίδες της πόλης παίζουν πιάνο σαν να καβαλούσαν ποδήλατο. Το βαλς, το φεγγάρι και οι βάρκες συγκλονίζουν την πολύτιμη καρδιά του φίλου μας. Προς μεγάλη έκπληξη όλων, το φθινόπωρο έχει εισβάλλει στον κήπο όπως το νερό στον γεωμετρικό κύβο ζάχαρης.)

ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΗΤΟΝ. - (Αναστενάζει.) Θα ’θελα να ’μουν κύκνος. Μα όσο και να το θέλω, δεν μπορώ. Γιατί πού θ’ άφηνα το καπέλο μου; Πού θ’ άφηνα το παπιγιόν μου και τη μουαρέ γραβάτα μου; Τι κακοτυχία!

(Μια ΝΕΑΡΗ, με μέση σφήκας και ψηλό κότσο, φτάνει πάνω σ’ ένα ποδήλατο. Έχει κεφάλι αηδονιού.)

ΝΕΑΡΗ. – Ποιον έχω την τιμή να χαιρετώ;
ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΗΤΟΝ. - (Κάνοντας μια υπόκλιση.) Τον Μπάστερ Κήτον.

(Η ΝΕΑΡΗ λιποθυμάει και πέφτει από το ποδήλατο. Τα ριγωτά της πόδια τρέμουν πάνω στο γρασίδι σαν δυο ζέβρες που ψυχορραγούν. Ένα γραμμόφωνο έλεγε σε χίλιες εκπομπές ταυτόχρονα: «Στην Αμερική δεν υπάρχουν αηδόνια».)

ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΗΤΟΝ. - (Γονατίζοντας.) Δεσποινίς Ελεονόρα, συγγνώμη, δεν ήμουν εγώ! Δεσποινίς! (Χαμηλόφωνα.) Δεσποινίς! (Πιο χαμηλόφωνα.) Δεσποινίς! (Την φιλάει.)

(Στον ορίζοντα της Φιλαδέλφειας λάμπει το αστραφτερό αστέρι των αστυνομικών.)

«Η παρθένα, ο ναύτης και ο σπουδαστής» του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα

Federico García Lorca
Η παρθένα, ο ναύτης και ο σπουδαστής (1928)
Μετάφραση: Ηλίας Οικονομόπουλος (2021)

ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ
Η ΠΑΡΘΕΝΑ
ΜΙΑ ΓΡΙΑ
Ο ΝΑΥΤΗΣ
Ο ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΣ
Η ΜΗΤΕΡΑ

Μπαλκόνι.

ΓΡΙΑ - (Στον δρόμο.) Σαλιγκάααρια. Μαγειρεύονται με δυόσμο, σαφράνι και φύλλα δάφνης.
ΠΑΡΘΕΝΑ - Σαλιγκαράκια του αγρού. Μοιάζουν, έτσι που ’ναι στριμωγμένα στο πανέρι, με αρχαία πόλη της Κίνας.
ΓΡΙΑ - Τούτη εδώ η γριά τα πουλάει. Είναι μεγάλα και σκουρωπά. Τέσσερα απ’ αυτά τα βάζουνε με φίδι. Τι σαλιγκάρια! Θέ μου, τι σαλιγκάρια!
ΠΑΡΘΕΝΑ - Άσε με να κεντήσω. Τα μαξιλάρια μου δεν έχουν τ’ αρχικά μου και τούτο πολύ με φοβίζει… Γιατί ποια κοπελίτσα στον κόσμο δεν έχει σημαδέψει τα φορέματά της;
ΓΡΙΑ - Ποιο είναι τ’ ονοματάκι σου;
ΠΑΡΘΕΝΑ - Εγώ κεντάω στα ρούχα μου όλο το αλφάβητο.
ΓΡΙΑ - Για ποιο λόγο;
ΠΑΡΘΕΝΑ - Για να με φωνάζει όποιος άντρας είναι μαζί μου κατά πως θέλει.
ΓΡΙΑ - (Λυπημένη.) Τότε είσαι ξεδιάντροπη.
ΠΑΡΘΕΝΑ - (Χαμηλώνοντας τα μάτια.) Ναι.
ΓΡΙΑ - Θα σε λέει δηλαδή Μαρία, Ρόζα, Τρινιδάδ; Σεγισμούνδα;
ΠΑΡΘΕΝΑ - Κι άλλα, κι άλλα.
ΓΡΙΑ - Εουστάκια; Ντοροτέα; Χενάρα;
ΠΑΡΘΕΝΑ - Κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα…

(Η ΠΑΡΘΕΝΑ σηκώνει τις παλάμες της, αδυνατισμένες απ’ την αγρύπνια στα μετάξια και τους καμβάδες. Η ΓΡΙΑ το σκάει στηριγμένη στον τοίχο, δίπλα σε μια Σιβηρία από σκούρα κουρέλια, όπου ψυχορραγεί το πανέρι γεμάτο από ξεροκόμματα.)
ΠΑΡΘΕΝΑ - Α, Β, Γ, Δ, Ε, Ζ, Η, Θ, Ι, Κ, Λ, Μ, Ν. Μέχρι εδώ καλά είναι. Πάω να κλείσω το μπαλκόνι. Θα συνεχίσω το κέντημα πίσω απ’ τα τζάμια.

(Διακοπή.)

Η ΜΗΤΕΡΑ - (Από μέσα.) Κόρη μου, κόρη μου, κλαις;
ΠΑΡΘΕΝΑ - Όχι. Είναι που αρχίζει να βρέχει.

(Μια βενζινάκατος γεμάτη με γαλάζιες σημαίες διασχίζει τον κολπίσκο αφήνοντας πίσω το τρεμουλιαστό τραγούδι της. Η βροχή φοράει στην πόλη τον σκούφο του διδάκτορα της Φιλοσοφίας. Στις ταβέρνες του λιμανιού ξεκινάει ένα μεγάλο γύρω γύρω όλοι από τους μεθυσμένους ναύτες.)

ΠΑΡΘΕΝΑ - (Τραγουδώντας.)
Άλφα, Βήτα, Γάμα.
Θε’ να μείνω με ποιο γράμμα;
Από Νι αρχίζει ο Ναύτης
Κι από Σίγμα ο Σπουδαστής,
Άλφα, Βήτα, Γάμα.

ΝΑΥΤΗΣ - (Μπαίνοντας.) Εγώ.
ΠΑΡΘΕΝΑ - Εσύ.
ΝΑΥΤΗΣ - (Λυπημένος.) Δεν αξίζει πολλά το καράβι.
ΠΑΡΘΕΝΑ - Θα του βάλω σημαίες και ζαχαρωτά.
ΝΑΥΤΗΣ - Αν θελήσει ο καπετάνιος.

(Παύση.)

ΠΑΡΘΕΝΑ - (Λυπημένη.) Δεν αξίζει πολλά το καράβι!
ΝΑΥΤΗΣ - Θα το γεμίσω με κεντημένες δαντέλες.
ΠΑΡΘΕΝΑ - Αν μ’ αφήσει η μάνα μου.
ΝΑΥΤΗΣ - Σήκω πάνω.
ΠΑΡΘΕΝΑ - Για ποιο λόγο;
ΝΑΥΤΗΣ - Για να σε δω.
ΠΑΡΘΕΝΑ - (Σηκώνεται.) Να ’μαι.
ΝΑΥΤΗΣ - Τι όμορφα μπούτια που έχεις!
ΠΑΡΘΕΝΑ - Από μικρή καβαλούσα ποδήλατο.
ΝΑΥΤΗΣ - Εγώ ένα δελφίνι.
ΠΑΡΘΕΝΑ - Κι εσύ είσαι όμορφος.
ΝΑΥΤΗΣ - Όταν είμαι γυμνός.
ΠΑΡΘΕΝΑ - Τι ξέρεις να κάνεις;
ΝΑΥΤΗΣ - Να τραβάω κουπί.

(Ο ΝΑΥΤΗΣ παίζει το ακορντεόν, σκονισμένο και κουρασμένο σαν τον 17ο αιώνα.)

ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΣ - (Μπαίνοντας.) Προχωράει υπερβολικά γρήγορα.
ΠΑΡΘΕΝΑ - Ποιος προχωράει γρήγορα;
ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΣ - Ο αιώνας.
ΠΑΡΘΕΝΑ - Είσαι αναστατωμένος.
ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΣ - Είναι γιατί το βάζω στα πόδια.
ΠΑΡΘΕΝΑ - Ποιος σε κυνηγά;
ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΣ - Ο χρόνος που ζυγώνει.
ΠΑΡΘΕΝΑ - Δεν είδες το πρόσωπό μου;
ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΣ - Γι’ αυτό σταμάτησα.
ΠΑΡΘΕΝΑ - Δεν είσαι μελαψός.
ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΣ - Είναι γιατί ζω τη νύχτα.
ΠΑΡΘΕΝΑ - Τι θέλεις;
ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΣ - Δώσε μου νερό.
ΠΑΡΘΕΝΑ - Δεν έχουμε στέρνα.
ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΣ - Εγώ όμως πεθαίνω από δίψα!
ΠΑΡΘΕΝΑ - Θα σου δώσω γάλα απ' τα στήθη μου.
ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΣ - (Ξαναμμένος.) Γλύκανε το στόμα μου.
ΠΑΡΘΕΝΑ - Αλλά είμαι παρθένα.
ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΣ - Ρίξε μου μια σκάλα και θα περάσω τη νύχτα στο πλάι σου.
ΠΑΡΘΕΝΑ - Είσαι άσπρος και θα ’σαι πολύ κρύος.
ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΣ - Έχω μεγάλη δύναμη στα μπράτσα μου.
ΠΑΡΘΕΝΑ - Θα σ’ άφηνα αν ήθελε η μάνα μου.
ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΣ - Άντε.
ΠΑΡΘΕΝΑ - Όχι.
ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΣ - Και γιατί όχι;
ΠΑΡΘΕΝΑ - Έτσι. Γιατί όχι…
ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΣ - Άντε...
ΠΑΡΘΕΝΑ - Όχι.

(Γύρω από το φεγγάρι γυρίζει μια ρόδα από σκούρα μπρίκια. Τρεις σειρήνες, τσαλαβουτώντας στα κύματα, πλανεύουν τους καραμπινιέρους της απόκρημνης ακτής. Η ΠΑΡΘΕΝΑ στο μπαλκόνι της σκέφτεται να δώσει ένα σάλτο από το γράμμα Ω και να πέσει στην άβυσσο. Ο ΕΜΙΛΙΟ ΠΡΑΔΟΣ και ο ΜΑΝΟΛΙΤΟ ΑΛΤΟΛΑΓΙΡΕ [1], με πρόσωπα κατάλευκα από τη ναυτία, σαν αλευρωμένα, την τραβούν απαλά από το στηθαίο.)

(Αυλαία.)

[1] Ο Εμίλιο Πράδος και ο Μανολίτο Αλτολαγίρε ήταν Ισπανοί ποιητές, φίλοι του Λόρκα και δημιουργοί του λογοτεχνικού περιοδικού Sur, μέσα από το έργο των οποίων αναδείχθηκε η περίφημη λογοτεχνική «Γενιά του '27», στην οποία ανήκε και ο ίδιος ο Λόρκα (σ.τ.Μ.)

***Δημοσιεύθηκε στο ψηφιακό λογοτεχνικό περιοδικό Μονόκλ.

"Η ζωή είναι όνειρο" του Καλντερόν

Ο δεύτερος μονόλογος του Σεγισμούνδου από το περίφημο έργο του Pedro Calderón de la Barca (1600-1681) La vida es sueño (Η ζωή είναι όνειρο), ερμηνευμένος από τον Julio Núñez.



Sueña el rey que es rey, y vive
con este engaño mandando,
disponiendo y gobernando;
y este aplauso, que recibe
prestado, en el viento escribe,
y en cenizas le convierte
la muerte, ¡desdicha fuerte!
¿Qué hay quien intente reinar,
viendo que ha de despertar
en el sueño de la muerte?

Sueña el rico en su riqueza,
que más cuidados le ofrece;
sueña el pobre que padece
su miseria y su pobreza;
sueña el que a medrar empieza,
sueña el que afana y pretende,
sueña el que agravia y ofende,
y en el mundo, en conclusión,
todos sueñan lo que son,
aunque ninguno lo entiende.

Yo sueño que estoy aquí
destas prisiones cargado,
y soñé que en otro estado
más lisonjero me vi.
¿Qué es la vida? Un frenesí.
¿Qué es la vida? Una ilusión,
una sombra, una ficción,
y el mayor bien es pequeño:
que toda la vida es sueño,
y los sueños, sueños son.

Períodos, autores y obras de la literatura española (hasta el siglo XVI)

Στο παρακάτω έγγραφο υπάρχει μια σχηματική ιστορία των περιόδων, σημαντικότερων συγγραφέων και έργων της ισπανικής λογοτεχνίας μέχρι και τον 16ο αιώνα. Καλύπτονται δηλαδή ο Μεσαίωνας και η Αναγέννηση μέχρι και την εποχή του Φιλίππου του Β'.

Για την καλύτερη κατανόηση των περιεχομένων του εγγράφου σημειώνουμε τα εξής:

- Η ιστορία χωρίζεται σε περιόδους αιώνων
- Με κόκκινο χρώμα σημειώνεται η ποίηση, με πράσινο η πεζογραφία, με καφέ το θέατρο (και αντίστοιχα οι υποκατηγορίες τους)
- Σε κίτρινο πλαίσιο είναι τα ονόματα των συγγραφέων
- Οι τίτλοι γενικών έργων (π.χ. μιας ποιητικής συλλογής, ενός θεατρικού εργου, ενός μυθιστορήματος) είναι υπογραμμισμένοι
- Οι τίτλοι επιμέρους έργων (π.χ. ενός συγκεκριμένου ποιήματος) είναι με πλάγια γράμματα
- Με κανονικά γράμματα σημειώνονται είδη έργων, για τα οποία δεν υπάρχει ή δεν αναφέρεται ο τίτλος

Μπορείτε να δείτε και να κατεβάσετε το έγγραφο εδώ.

Ο "Πλούτος" του Αριστοφάνη στην Ισπανία

El viernes 15 de agosto a las 22:30h, directamente desde su estreno en el Festival de Teatro Clásico de Mérida, el Centro Niemeyer acoge esta comedia de Aristófanes encabezada por el polifacético Javier Gurruchaga, que cuenta también en el reparto con Marisol Ayuso, Marcial Álvarez, Jorge Roelas y Ana Labordeta, entre otros.

****Αναδημοσίευση από την σελίδα Céfiro

Η "Ελένη" του Γιάννη Ρίτσου στη Βαρκελώνη

3º Ιβηροαμερικανικό Φεστιβάλ Θεατρικών Αναλογίων

3º Ιβηροαμερικανικό Φεστιβάλ Θεατρικών Αναλογίων

Θέμα: Η οικογένεια

Αυτό το φεστιβάλ, που γίνεται για δεύτερη φορά στο Ινστιτούτο Θερβάντες με τη συνεργασία της Πρεσβείας της Ισπανίας και του Teatro Pasión, έχει σκοπό να φέρει κοντά στον κόσμο του ελληνικού θεάτρου και στο κοινό, θεατρικά έργα από την Ισπανία και τη Λατινική Αμερική. Φέτος θα είναι παρόντες στις αναγνώσεις των έργων τους δύο επιφανείς ισπανοί θεατρικοί συγγραφείς, ο Ροντόλφ Σιρέρα και ο Σέρτζι Μπελμπέλ.

Τα αναλόγια θα γίνουν στα ελληνικά, θα σκηνοθετηθούν από Έλληνες σκηνοθέτες και θα παρουσιαστούν από Έλληνες ηθοποιούς.

Κάθε Τρίτη (εκτός 25.03.2014), στις 6 μ.μ.
Σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Ισπανίας και το Teatro Pasión.
Αίθουσα Εκδηλώσεων του Ινστιτούτου Θερβάντες της Αθήνας, Μητροπόλεως 23, Σύνταγμα. Είσοδος ελεύθερη.

Πηγή: Ινστιτούτο Θερβάντες

Festival Internacional de teatro clásico en Mérida 2013

Un año más, del 5 de julio al 25 de agosto, los textos clásicos resucitarán sobre la milenaria arena del Teatro Romano para recordar un pasado clásico y teatral que en verano se hace más presente que nunca en toda la ciudad extremeña.

Las voces, enseñanzas y reflexiones universales tejidas en las comedias y tragedias de Eurípides, Plauto, Aristófanes, Apuleyo y de otros clásicos, filtrados algunos por las plumas de Marguerite Yourcenar o William Shakespeare, vuelven a tomar cuerpo a través de sus grandes personajes, como Medea –esta vez en forma de baile y música que armarán el Ballet Nacional de España y la Orquesta de Extremadura-, Julio César, Hécuba y otros que por primera vez en el mundo se llevan a escena, como el Lucio de El asno de oro, que presentará Rafael Álvarez El Brujo.

Un año más dos de las producciones teatrales tendrán la impronta extremeña. Samarkanda Teatro y Triclinium Teatro pondrán en escena Las Tesmoforias de Aristófanes y Verbo Producciones y Oscuro Total cerrarán la 59 edición del festival con la hilarante historia de Los gemelos de Plauto.

Siete montajes heterogéneos, pensados para todos los públicos y protagonizados o dirigidos por algunos de los nombres más prestigiosos de la escena española (Antonio Najarro, Carmen Machi, Concha Velasco, José Carlos Plaza, José María Pou, Juan Mayorga, Mario Gas, Nathalie Poza, Paco Azorín, Rafael Álvarez El Brujo, Sergio Peris-Mencheta, Tristán Ulloa y otros aún por determinar) convertirán Mérida un verano más en el epicentro mundial del teatro clásico grecolatino.

Jesús Cimarro
Director del Festival Internacional de Teatro Clásico de Mérida 2013

Πηγή: http://juanandres911.blogspot.gr/

La vida es sueño

Ο θαυμάσιος μονόλογος του Σεγισμούνδου από το έργο του Καλντερόν La vida es sueño (Η ζωή είναι ένα όνειρο):

Sueña el rey que es rey, y vive
con este engaño mandando,
disponiendo y gobernando;
y este aplauso, que recibe
prestado, en el viento escribe,
y en cenizas le convierte
la muerte, ¡desdicha fuerte!
¿Que hay quien intente reinar,
viendo que ha de despertar
en el sueño de la muerte?

Sueña el rico en su riqueza,
que más cuidados le ofrece;
sueña el pobre que padece
su miseria y su pobreza;
sueña el que a medrar empieza,
sueña el que afana y pretende,
sueña el que agravia y ofende,
y en el mundo, en conclusión,
todos sueñan lo que son,
aunque ninguno lo entiende.

Yo sueño que estoy aquí
destas prisiones cargado,
y soñé que en otro estado
más lisonjero me vi.
¿Qué es la vida? Un frenesí.
¿Qué es la vida? Una ilusión,
una sombra, una ficción,
y el mayor bien es pequeño:
que toda la vida es sueño,
y los sueños, sueños son.

Θεατρική παράσταση - "Φάντο και Λις" του Φερνάντο Αραμπάλ

Ανάμεσα σε ερείπια πόλεων και σε τοπία ερήμου ενός μετα-αποκαλυπτικού κόσμου, ο Φάντο σέρνει το καροτσάκι με τη Λις, την παράλυτη αγαπημένη του, αναζητώντας τη μυθική πόλη Ταρ. Η Ταρ, τόπος μαγικός, τον οποίο είχε περιγράψει στον Φάντο ο πατέρας του όταν ήταν ακόμα παιδί, φέρει την ελπίδα ότι η Λις θα μπορέσει να γιατρευτεί από την αναπηρία της.
Στο δρόμο προς την Ταρ, και πριν ακόμα φτάσουν στον τελικό τους στόχο, ο Φάντο θα έρθει αντιμέτωπος με όλες τις μορφές της πλάνης, της διαφθοράς και της φρικαλεότητας, συνειδητοποιώντας πολύ αργά πια ποιος πραγματικά είναι και τι αληθινά αγαπά στη ζωή.

Μετάφραση: Έφη Γιαννοπούλου, Σκηνοθεσία: Βασίλης Χριστοφιλάκης, Σκηνικά-Κοστούμια: Άγγελος Μέντης, Επιμέλεια Κίνησης: Βάσω Γιαννακοπούλου, Φωνητική Διδασκαλία: Τζίνα Πούλου

Παίζουν: Κώστας Καζανάς, Μίνα Ορφανού, Νίκη Σερέτη, Αντωνία Καμπάκου, Πάνος Πανάγου

Παραγωγή: Θέατρο της Αλήθειας.

Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη: 21:15
Θέατρο «Ροές», Ιάκχου 16, Γκάζι. Τηλ. 210.3474312
Είσοδος: 15 €
Για προσωπικό και μαθητές του Ινστιτούτου Θερβάντες και για τα μέλη της Βιβλιοθήκης «Χουάν Κάρλος Ονέτι»: 12 € (με την επίδειξη της κάρτας στο ταμείο).

"Το σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα" στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας

TΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΜΠΕΡΝΑΡΝΤΑ ΑΛΜΠΑ
του Federico Garcia Lorca

Σκηνοθεσία: Στάθης Λιβαθινός
Μετάφραση: Έφη Γιαννοπούλου
Σκηνικά - κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Παίζουν:
Μπέττυ Αρβανίτη, Σμαράγδα Σμυρναίου, Αννέζα Παπαδοπούλου, Τζίνη Παπαδοπούλου, Γωγώ Μπρέμπου, Εκάβη Ντούμα, Κόρα Καρβούνη, Λουκία Μιχαλοπούλου

Στον περίεργο, ποιητικό και σουρεαλιστικό κόσμο του Federico Garcia Lorca η οικογένεια και η κοινωνία τυραννάει όσους το αξίζουν και μόνο λίγοι μπορούν να διεκδικήσουν την ελευθερία και μπορούν να πληρώσουν το τίμημα γι' αυτήν. Σε ένα πολύ δραματικό, ίσως το καλύτερο έργο του, ο Lorca δημιουργεί πορτρέτα μοναδικών γυναικών. Πέντε κόρες και η μητέρα τους βασανίζονται από ερωτικό πάθος, αντιζηλία και μοναξιά.
Στο πρόσωπο των θυγατέρων της καταπιεστικής Μπερνάρντα, ο Lorca αφηγείται μια μοναδική ερωτική ιστορία, μόνο που ο έρωτας μετατρέπεται σε συμφορά, η υπακοή γίνεται συνενοχή και η μητρότητα έγκλημα.
«Οι πιο ερωτικοί άνθρωποι κρύβονται» λέει ο Federico Garcia Lorca και είναι πολλές φορές μόνοι και είναι λίγοι εκείνοι που μπορούν να αντισταθούν στη μοναξιά και την καταπίεση.

Πηγή: http://www.theatrokefallinias.gr/Ergo.asp?ID=126

Biblioteca Nacional del Perú - Avanzada Cultural Octubre 2010

Η ιστοσελίδα της βιβλιοθήκης: http://www.bnp.gob.pe/portalbnp/

56o φεστιβάλ κλασικού θεάτρου στη Μέριδα

****Η παρουσίαση του φεστιβάλ από τον διευθυντή του Francisco Suárez, ο οποίος τονίζει τη σημασία του να αντλήσει ο άνθρωπος από το "φρέαρ του ζώντος και ατελεύτητου ύδατος, όπως είναι τα κείμενα των αρχαίων Ελλήνων ποιητών", βρίσκοντας σ' αυτά μια όαση μέσα στην ερημιά και την ξηρασία των καιρών μας:

Si el año pasado para celebrar la quincuagésimo quinta edición del Festival de Mérida se encendieron miles de llamas como símbolo de la luz que nos regaló Prometeo a los mortales, este año será el agua la metáfora primordial que nos conduzca, desde el desierto en que estamos, a encontrar en ese pozo de agua viva e inacabable como son los textos de los antiguos poetas griegos, el oasis deseado para calmar la sed en estos tiempos de sequía.

Eurípides, Homero, Esquilo, Aristófanes, Albert Camus, Pérez Galdós, Francisco Nieva y Molière serán los que nos indiquen el camino a seguir y los que nos desvelen en esta dura travesía, la razón de tal condena.

Cuenta Hesíodo que el agua como fuente de la vida es sagrada, y que el hombre jamás debe mancillarla. Esta norma primitiva, figura esencial de las normas civiles que los hombres tienen que respetar puede aplicarse hoy en día. Considera el poeta griego que en ese elemento común a todos es donde los hombres deben conciliar sus intereses y ponerse de acuerdo para no ser castigados.

Para estos malos tiempos, donde se han roto las normas civiles más elementales, donde la desmesura y la codicia financiera campean sin consideración alguna, donde la insolidaridad es un agravio manifiesto y donde el agua revuelta es ganancia de especuladores, estos sabios, en el Festival de Mérida y en su quincuagésimo sexta edición, nos enseñarán de nuevo a ser prudentes en todo y nos ayudarán con el arte del teatro a que esas normas civiles no vuelvan, otra vez, a ser pisoteadas. Valgan algunos ejemplos: Eurípides promueve trágicamente el consenso de las leyes en su magnífica Medea; en la Ilíada, Homero provoca con su violenta epopeya, la paz; Esquilo en su primigenio Prometeo aboga por su defensa; Aristófanes satiriza en Lisístrata la corrupción de la norma; Camus en su soliviantado Calígula levanta su voz para proclamar un orden en medio de tanta y perversa convulsión, y tanto Galdós-Nieva como Molière, denuncian, uno desde el melodrama y el otro desde la comedia, los excesos de dicha norma.

Sin embargo, sabemos que lo que embellece al desierto es que en alguna parte esconde un pozo de agua y que más allá de la arena se encuentra el mar.

Η επίσημη σελίδα του φεστιβάλ: http://www.festivaldemerida.es/index-ALTERNATIVA.html

Τρεις σύγχρονοι καταλανοί συγγραφείς

****Με σκοπό να ολοκληρωθούν οι πληροφορίες για τους τρεις καταλανούς συγγραφείς, έργα των οποίων παρουσιάστηκαν πρόσφατα στην Ελλάδα (βλ. την σχετική ανάρτηση), παρουσιάζουμε μια συνεργασία της γνωστής μεταφράστριας Μαρίας Χατζηεμμανουήλ σχετικά με τους συγγραφείς αυτούς και τα έργα που έφτασαν στο ελληνικό κοινό.

Lluisa Cunillé

Η Λιουίζα Κουνιγιέ γεννήθηκε στη Μπανταλόνα το 1961. Σπούδασε θεατρική γραφή στα σεμινάρια του Χοσέ Σάντσις Σινιστέρρα στη Σάλα Μπέκετ της Βαρκελώνης. Το 1995 μαζί με τους Paco Zarzoso και Lola López ίδρυσαν τον θίασο Companyia Hongaresa de Teatre. Έχει γράψει περισσότερα από 30 θεατρικά έργα και είναι η σημαντικότερη θεατρική συγγραφέας της Ισπανίας σήμερα. Από το 2000 είναι μόνιμη δραματουργός του θεάτρου Lliure της Βαρκελώνης. Στα ελληνικά, εκτός από το Μετά από μένα το χάος έχει μεταφραστεί επίσης το έργο της Βαρκελώνη, χάρτης με ίσκιους.
Έχει τιμηθεί μεταξύ άλλων με τα βραβεία Καλντερόν (1992), Βραβείο του Ινστιτούτου Καταλανικών Γραμμάτων (1996), Βραβείο Born (1999), Βραβείο της Πόλης της Βαρκελώνης (2004), Εθνικό Βραβείο Θεάτρου της Καταλωνίας (2007) για το σύνολο του έργου της και πολλά άλλα.

Το έργο
Το Aprés moi, le déluge (Μετά από μένα, το χάος) η συγγραφέας το έγραψε κατ’ ανάθεση του θεάτρου Lliure το 2007 και έχει ήδη μεταφραστεί στην αγγλική, γαλλική, ισπανική, ιταλική και ελληνική. Ανέβηκε το 2008 στο Εθνικό Θέατρο της Μαδρίτης και στο Θέατρο Lliure της Βαρκελώνης. Ήταν φιναλίστ για το Βραβείο Max καλύτερου θεατρικού έργου του 2008.

Josep Maria Benet i Jornet
Ο Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ ι Ζουρνέτ γεννήθηκε στη Βαρκελώνη το 1940. Έγινε γνωστός στο θεατρικό κοινό το 1963 με το έργο του Una vella coneguda olor (Μια παλιά γνωστή μυρωδιά). Στα έργα της πρώτης περιόδου του διακρίνουμε επιδράσεις από τους Ισπανούς συγγραφείς Αλφόνσο Σάστρε και Αντόνιο Μπουέρο Βαγιέχο και τους Αμερικανούς Τένεσσι Ουίλλιαμς και Άρθουρ Μίλλερ, όπως π.χ La nau (To πλοίο, 1968, καθώς επίσης και κάποιες μπρεχτικές τεχνικές. Τα θέματά του αντανακλούν τον προβληματισμό για την πατρίδα του, τη δυτική κοινωνία και το σύστημά της αλλά και τον άνθρωπο και τον εσωτερικό χαώδη κόσμο του, αναμιγνύοντας στοιχεία ιστορικά και φανταστικά. Έχει γράψει περίπου 40 θεατρικά έργα πολλά από τα οποία έχουν βραβευτεί και μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και είναι ένας από τους γνωστότερους και πιο επιτυχημένους τηλεοπτικούς σεναριογράφους της Ισπανίας. Γράφει στην Καταλανική γλώσσα. Ενδεικτικά μόνο αναφέρουμε κάποιους τίτλους από τα γνωστότερα έργα του: Η εξαφάνιση της Γουέντι (1973), Ανταρσία μαγισσών (1975) Περιγραφή τοπίου (1978), Το χειρόγραφο του Αλή Μπέη (1984), Πόθος (1989) κ.ά. Στα ελληνικά έχουν μεταφραστεί τα έργα του Desig (Πόθος), Descripció d’ un paisatge (Περιγραφή τοπίου), L’ habitació del nen (Το δωμάτιο του παιδιού), Sótano (Υπόγειο), όλα σε μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και Ε.R. (Ηθοποιοί), μετάφραση Κατερίνας Χαλκίδου).

Το έργο
Το Δυο γυναίκες χορεύουν, είναι το τελευταίο θεατρικό έργο που έχει γράψει μέχρι σήμερα και η παρουσίασή του στο θεατρικό μας αναλόγιο αποτελεί την παγκόσμια πρώτη παρουσίαση του έργου.

Guillem Clua

Ο Γκιλιέμ Κλούα γεννήθηκε στη Βαρκελώνη το 1973. Σπούδασε δημοσιογραφία και στη συνέχεια θέατρο στο Λονδίνο. Από το 2000 συνεργάζεται με το Εργαστήρι της Sala Beckett στη Βαρκελώνη ως εισηγητής σε διάφορα σεμινάρια.
Ως σεναριογράφος έχει συμμετάσχει στη συγγραφή του σεναρίου μιας από τις πιο πετυχημένες και μακρόβιες σειρές της καταλανικής τηλεόρασης, El cor de la ciutat (H καρδιά της πόλης).
Το θεατρικό έργο του Γεύση στάχτης έχει παρουσιαστεί με επιτυχία στις ΗΠΑ, ενώ στις 19 Μαΐου 2010 κάνει πρεμιέρα στο Εθνικό Θέατρο της Βαρκελώνης το Μάρμπουργκ που έχει ήδη μεταφραστεί στα αγγλικά και μεταφράζεται και στα ελληνικά.

Το έργο
Το Δέρμα στις φλόγες έχει μεταφραστεί εκτός από τα ελληνικά στα ισπανικά και τα αγγλικά και έχει τιμηθεί με 2 σημαντικά βραβεία: το βραβείο της Πόλης του Αλκόι και το Βραβείο Serra d’ Or των κριτικών θεάτρου της Βαρκελώνης για το καλύτερο θεατρικό έργο του 2005. Έχει μεταφραστεί -εκτός από τα ελληνικά- στα ισπανικά και τα αγγλικά.
Το Δέρμα στις φλόγες δεν είναι ένα έργο για τον πόλεμο, είναι ένα έργο για τις ιστορίες, μεγάλες και μικρές, που τρυπάνε τη σάρκα όσων τον ζουν.

Σύγχρονο καταλανικό θέατρο - Πολιτιστική εκδήλωση

Ο καταλανός θεατρικός συγγραφέας Josep Maria Benet i Jornet

Τρία σύγχρονα καταλανικά θεατρικά έργα παρουσιάζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα υπό μορφήν θεατρικού αναλογίου. Οι συγγραφείς των δύο εκ των τριών έργων, Τζουζέπ Μαρία Μπενέτ ι Τζουρνέτ και Γκιλιέμ Κλούα, θα συμμετάσχουν στη συζήτηση που θα ακολουθήσει με θέμα το σύγχρονο καταλανικό θέατρο.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
29.03.2010
18.00 Μετά από μένα το χάος (Après moi le déluge) της Λιουίζα Κουνιλιέ (Lluisa Cunillé), σε μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και σκηνοθετική επιμέλεια του Γιώργου Καραμίχου.
19.30 Διάλειμμα
19.45 Δυο γυναίκες χορεύουν (Dues dones que ballen) του Τζουζέπ Μαρία Μπενέτ ι Τζουρνέτ (Josep Maria Benet i Jornet), σε μετάφραση της ομάδας “Els de Paros” και σκηνοθετική επιμέλεια της Ελένης Γεωργοπούλου.

30.03.2010
18.00 Δέρμα στις φλόγες (La pell en flames) του Γκιλιέμ Κλούα (Guillem Clua), σε μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και Δημήτρη Ψαρρά και σκηνοθετική επιμέλεια Φώτη Μακρή.
20.00 Διάλειμμα
20.15 Στρογγυλό τραπέζι: «Το Σύγχρονο καταλανικό θέατρο», με τη συμμετοχή των Τζουζέπ Μαρία Μπενέτ ι Τζουρνέτ και Γκιλιέμ Κλούα.
Στα ελληνικά και στα καταλανικά με ταυτόχρονη μετάφραση.

Σε συνεργασία με το Studio Μαυρομιχάλη και το Ινστιτούτο Ραμόν Λιούλ.
Υπό την αιγίδα του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου.

Studio Μαυρομιχάλη, Μαυρομιχάλη 134, Εξάρχεια, Αθήνα. Τηλ. 210.6453330.
Είσοδος ελεύθερη.

Eros invencible en el combate

Η υπέροχη φωνή του Σοφοκλή στον γνωστότερο για τον έρωτα ύμνο που γράφτηκε ποτέ, από το έργο του Αντιγόνη, μέσα από μια μετάφραση στα ισπανικά, την οποία μπορείτε να βρείτε ολόκληρη εδώ: Eros invencible en el combate, que te ensañas como en medio de reses, que pasas la noche en las blandas mejillas de una jovencita y frecuentas, cuando no el mar, rústicas cabañas. Nadie puede escapar de ti, ni aun los dioses inmortales; ni tampoco ningún hombre, de los que un día vivimos; pero tenerte a ti enloquece. Tú vuelves injustos a los justos y los lanzas a la ruina; tú, que, entre hombres de la misma sangre, también esta discordia has promovido, y vence el encanto que brilla en los ojos de la novia al lecho prometida. Tú, asociado a las sagradas leyes que rigen el mundo; va haciendo su juego, sin lucha, la divina Afrodita. Ἔρως ἀνίκατε μάχαν, Ἔρως, ὃς ἐν κτήμασι πίπτεις, ὃς ἐν μαλακαῖς παρειαῖς νεάνιδος ἐννυχεύεις, φοιτᾷς δ᾽ ὑπερπόντιος ἔν τ᾽ ἀγρονόμοις αὐλαῖς. καί σ᾽ οὔτ᾽ ἀθανάτων φύξιμος οὐδεὶς οὔθ᾽ ἁμερίων σέ γ᾽ ἀνθρώπων, ὁ δ᾽ ἔχων μέμηνεν. σὺ καὶ δικαίων ἀδίκους φρένας παρασπᾷς ἐπὶ λώβᾳ, σὺ καὶ τόδε νεῖκος ἀνδρῶν ξύναιμον ἔχεις ταράξας. νικᾷ δ᾽ ἐναργὴς βλεφάρων ἵμερος εὐλέκτρου νύμφας, τῶν μεγάλων πάρεδρος ἐν ἀρχαῖς θεσμῶν. ἄμαχος γὰρ ἐμπαίζει θεὸς, Ἀφροδίτα.