Ακόμα μια μικρή αναφορά στη μεγάλη ποιήτρια από τη Γαλικία Rosalía de Castro (1837-1885) με το πανέμορφο και νοσταλγικό ποίημά της Adiós ríos, adiós fontes, τραγουδισμένο από τον Amancio Prada. Το βίντεο συνοδεύεται από ωραιότατες εικόνες του τόπου που λάτρεψε η Ροσαλία, τη Γαλικία.
Adiós, ríos; adiós, fontes;
adiós, regatos pequenos;
adiós, vista dos meus ollos:
non sei cando nos veremos.
Miña terra, miña terra,
terra donde me eu criei,
hortiña que quero tanto,
figueiriñas que prantei,
prados, ríos, arboredas,
pinares que move o vento,
paxariños piadores,
casiña do meu contento,
muíño dos castañares,
noites craras de luar,
campaniñas trimbadoras,
da igrexiña do lugar,
amoriñas das silveiras
que eu lle daba ó meu amor,
camiñiños antre o millo,
¡adios, para sempre adios!
¡Adiós groria! ¡Adiós contento!
¡Deixo a casa onde nacín,
deixo a aldea que conozo
por un mundo que non vin!
Deixo amigos por estraños,
deixo a veiga polo mar,
deixo, en fin, canto ben quero...
¡Quen pudera non deixar!...
.........................................
Mais son probe e, ¡mal pecado!,
a miña terra n'é miña,
que hastra lle dan de prestado
a beira por que camiña
ó que naceu desdichado.
Téñovos, pois, que deixar,
hortiña que tanto amei,
fogueiriña do meu lar,
arboriños que prantei,
fontiña do cabañar.
Adiós, adiós, que me vou,
herbiñas do camposanto,
donde meu pai se enterrou,
herbiñas que biquei tanto,
terriña que nos criou.
Adiós Virxe da Asunción,
branca como un serafín;
lévovos no corazón:
Pedídelle a Dios por min,
miña Virxe da Asunción.
Xa se oien lonxe, moi lonxe,
as campanas do Pomar;
para min, ¡ai!, coitadiño,
nunca máis han de tocar.
Xa se oien lonxe, máis lonxe
Cada balada é un dolor;
voume soio, sin arrimo...
¡Miña terra, ¡adios!, ¡adios!
¡Adiós tamén, queridiña!...
¡Adiós por sempre quizais!...
Dígoche este adios chorando
desde a beiriña do mar.
Non me olvides, queridiña,
si morro de soidás...
tantas légoas mar adentro...
¡Miña casiña!,¡meu lar!
Navigation
Navigation
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ροσαλια δε Καστρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ροσαλια δε Καστρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 28 Ιουλίου 2010
Σάββατο 26 Ιουνίου 2010
Rosalía de Castro
Rosalía de Castro nació en Santiago en 1837, hija ilegítima de madre soltera, perteneciente a la baja nobleza gallega, y un sacerdote católico, y pasó toda su infancia primero en Castro de Ortoño, donde la cuidó una hermana de su padre, y después en Padrón, donde se hizo cargo de ella su madre, doña Teresa de Castro. En ambos lugares Rosalía se embebió en la dura y difícil vida rural de aquella época, en la lengua gallega y en los cantos populares, los cuales jugaron un papel primordial en su obra.
Hacia 1850 Rosalía y su madre se trasladaron en Santiago y permanecieron allí hasta el año 1856. En esta ciudad recibió Rosalía su primera educación, probablemente en el Liceo de la Juventud, sociedad cultural que desempeñó un papel de primer orden en la vida de la ciudad, organizando exposiciones de pintura, representaciones teatrales, conciertos, etc., y a la que también iban estudiantes con inquietudes literarias y políticas, como Aurelio Aguirre y Eduardo Pondal.
Ετικετες
Λογοτεχνία,
Ποιηση,
Ροσαλια δε Καστρο
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)