Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

La "Nova Narrativa" gallega

Desde mediados de la década de los cincuenta hasta finales de la década de los sesenta se desarrolla en Galicia un movimiento de renovación en la narrativa conocido como Nova Narrativa. Este movimiento va a completar en el género narrativo el labor iniciado por la generación Nós y por el grupo Galaxia, da firmeza y solidez al discurso narrativo en gallego y lo actualiza conforme los temas y las técnicas renovadoras que habían impregnado la novelística internacional a lo largo de todo el siglo, como por ejemplo la narrativa de Kafka, Faulkner, Joyce, el nouveau roman francés, etc., que los miembros del movimiento tomaron como modelos. Los autores pertenecientes a este grupo nacieron entre 1930 y 1940, tienen en su mayoría una formación universitaria y es imprescindible decir que su aportación literaria no se limitará a este importante movimiento, sino se continuará en las décadas siguientes.

Las obras de los autores que pertenecen a este movimiento se sitúan en espacios urbanos o incluso imaginarios, que se caracterizan por la localización imprecisa y muchas veces asfixiante, y no se pueden identificar con ningún lugar conocido. El narrador omnisciente que aparece en las obras tradicionales se abandona y se hace amplio uso de monólogos interiores o de un narrador objetivo. Se presentan personajes con problemas patológicos que se encuentran en situaciones marginales y algunas veces absurdas, evitándose los análisis psicológicos tradicionales. Los antihéroes, personajes perdedores y confusos, perdidos en su propia inseguridad, cobran de este modo una mayor importancia y del mismo modo pierden importancia la intriga y el argumento entendidos al modo tradicional. Hace también su aparición un tipo de perspectivismo que presenta la realidad desde diferentes puntos de vista, dando al lector la opción de escoger la realidad que le conviene y participar en el desenvolvimiento de la historia. Tenemos, pues, una profunda renovación de la forma, que transforma el personaje tradicional, lo pone en situaciones inéditas y angustiosas, y algunas veces lo condena a la asfixia.

En cuanto a su orientación política, los escritores de la Nova Narrativa pertenecen en su mayoría a una izquierda nacionalista, si bien sus obras no reflejan demasiadas preocupaciones sociopolíticas. En general, no existe en su obra algún compromiso ideológico, por lo que fueron fuertemente criticados. Pero los narradores de esta generación optaron por la modernización de la narrativa, considerándola sumamente importante para la literatura gallega y dejaron de lado todo tipo de reivindicación ideológica directa, prefiriendo no poner en peligro el futuro de dicha literatura. Para Freire López y otros históricos de la literatura, esto no significa ningún distanciamiento por parte de ellos de la situación que vivía Galicia en aquella época.

Veamos algunos de los autores más importantes de la Nova Narrativa:

Gonzalo Rodríguez Mourullo (1935- ) publicó en 1954 la obra Nasce unha árbore, que marcó el inicio del movimiento y tuvo una acogida muy buena, y en 1956 publicó Memorias de Tains. En estas obras sentó las bases de una profunda renovación de la narrativa gallega. En Memorias de Tains, obra de claro influjo kafkiano, presenta un mundo dominado por la angustia a través de la historia del pueblo imaginario de Tains, destruido por una guerra enigmática y de lo que sólo quedan siete cartas escritas a amigos y parientes por alguno de sus habitantes.

Camilo González Suárez Llanos (1931-2008), conocido por el seudónimo de Camilo Gonsar, en la novela Como calquera outro día (1962) trata un día (a finales de la década de los cincuenta) de la vida de un joven que se despide de sus amigos antes de retornar para Galicia. También se narran los recuerdos que dominaban aquel día la mente del protagonista. Destaca la ausencia de acontecimientos y hechos que llamen la atención en la vida gris de los personajes de la novela.

Camilo González Suárez Llanos

María Xosé Queizán (1939- ), escritora, catedrática de lengua y literatura gallegas, y figura relevante en el movimiento feminista en España, escribió todo tipo de textos: novela, poesía, cuento, ensayo y teatro. Su primera novela, titulada A orella no buraco, fue fruto de su traslado a París, donde conoció el nouveau roman francés. En esta novela, que tiene todas las características del nouveau roman, nos presenta a un vagabundo que duerme en un parque desde donde, en largos monólogos, recrea su deambular sin rumbo. El protagonista vuelve sucesivamente hacia el pasado y aparecen referencias a una infancia muy difícil, que ha causado su marginación. Las continuas retrospecciones rompen el tiempo narrativo.

María Xosé Queizán

Xosé Luis Méndez Ferrín (1938- ), político y escritor, es una de las figuras más importantes de la novela gallega contemporánea. Su primera obra narrativa es la colección de relatos Percival e outras historias (1958). En el primer cuento de la colección, Méndez Ferrín retoma el mito artúrico y nos presenta al caballero Percival en dos planos temporales: el de la actualidad y el del pasado caballeresco. Sin embargo, el cuento no tiene que ver con una visita más al mundo de la Tabla Redonda, sino con una recreación completa del tema. Cuanto al resto de los relatos, éstos muestran una temática muy variada, como la atracción por el bosque, símbolo en su obra de felicidad y de libertad, la fantasía y el enigma, la violencia y el odio, el miedo de la muerte; todos éstos son temas característicos del libro. Esta primera obra narrativa de Méndez Ferrín abre el “programa estético” del autor y podríamos decir que en toda su obra siguiente desarrolla este programa. Su siguiente libro, el conjunto de relatos cortos contenidos en O crepúsculo e as formigas (1961) reitera estos temas característicos del autor. Finalmente, en la novela Arrabaldo do norte (1964), situada en un extraño espacio de soledad y de silencio, un enigmático hombre del sur busca algo que lo trajo a ese lugar, pero que no sabe lo que es, mientras otro personaje lo observa con miedo desde una ventana. Esta novela se puede, según algunos críticos, encuadrar en la Nova Narrativa primeramente por su ambientación y por su caracterización de los personajes, nada convencionales y con comportamientos incomprensibles, que están, sin embargo, en armonía con el extraño entorno que les rodea.

La novela Adiós, María (1971) de la poetisa, narradora y dramaturga Xohana Torres (1931- ) podríamos decir que también se inscribe dentro de la Nova Narrativa, aunque no son pocos los que sostienen que se encuentra al margen de la narrativa postfranquista. Esta novela es sumamente importante por el uso del monólogo interior, técnica que utilizará algunas veces Carlos Casares, la figura más célebre del movimiento. En la novela de Xohana Torres esta técnica predomina, aunque toma la forma de un diario.
Xohana Torres

Βιβλιογραφία:
-Freire López, Xesús. Historia da literatura galega. UNED
-Rodríguez Alonso, Manuel. Historia de la literatura gallega. UNED
-Tarrío Varela, Anxo. Literatura galega. Aportacións a unha Historia crítica. Edicións Xerais de Galicia, S.A., 1994

Álvaro Mutis (1923-2013)



****Αναδημοσίευση από το www.ispania.gr

Στις 22/9/2013 πέθανε στα 90 του χρόνια ο Κολομβιανός συγγραφέας και ποιητής Άλβαρο Μούτις στην πρωτεύουσα του Μεξικού. Ο Μούτις είχε μεγάλη απήχηση εκτός των Κολομβιανών συνόρων και θεωρούνταν από τους κριτικούς ένας από τους πιο εξαιρετικούς ποιητές και μυθιστοριογράφους της γενιάς του, μετά από τον καλό του φίλο, νομπελίστα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές. Παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στη ζωή του, συμπεριλαμβανομένου του εγκλεισμού του σε φυλακή του Μεξικού, ο Μούτις ήταν δημιουργός μιας ευρύτατης συλλογής μυθιστορημάτων και ποιημάτων τα οποία κέρδισαν διεθνή βραβεία.

Περισσότερα: http://www.ispania.gr/eidhseis/genikes/4699-2013-09-23-09-22-45

Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2013

Valiosos códices medievales se ponen al alcance de la mano en Zaragoza


Un conjunto de valiosos códices medievales salpicados de exquisitas miniaturas pintadas con delicadeza y paciencia se pondrán al alcance de la mano en una exposición que se inaugura hoy, martes, en el Paraninfo de la Universidad de Zaragoza.

Se trata de una treintena de "clones" creados con paciente laboriosidad por el editor gallego Manuel Moleiro, quien gusta llamar a sus creaciones "casi original" debido a la perfección con la que se reproducen no sólo el texto, las imágenes y la textura del papel sino cada una de las imperfecciones que muestran sus hojas.

Obras de lujo ricamente iluminadas, realizadas por los pintores más prestigiosos de la época para emperadores y reyes y custodiadas actualmente en instituciones como el Museo Metropolitano de Nueva York, el Museo Británico, las bibliotecas nacionales de Francia y Rusia o el Museo Arqueológico Nacional.

La exposición permanecerá en Zaragoza hasta el próximo 28 de septiembre.

Ver más: entretenimiento.terra.es

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Αρχαία ελληνικά στο Πανεπιστήμιο του Algarve, στην Πορτογαλία


Περισσότερα μπορείτε να δείτε στο ιστολόγιο http://senhorasocrates.blogspot.gr/

Ανθολογία πορτογαλικής ποίησης



****Αναδημοσίευση από http://www.printa-roes.gr

Η Ανθολογία πορτογαλικής ποίησης δεν περιλαµβάνει µόνο µερικά από τα πιο σηµαντικά ποιήµατα του πολύ αγαπητού στην Ελλάδα Fernando Pessoa και άλλων, σχεδόν εξίσου σπουδαίων της πορτογαλικής λογοτεχνίας, αλλά επίσης παρουσιάζει και Πορτογάλους ποιητές λιγότερο γνωστούς ή ακόµη και σχεδόν άγνωστους. Οι τελευταίοι δεν είναι οπωσδήποτε ήσσονες, απλώς δεν ευνοήθηκαν και πολύ από την εποχή τους.
Το καθαρά πορτογαλικό συναίσθηµα της sαudαde, του καηµού, της θλίψης και της απελπισίας, είναι η πηγή που έκανε να αναβλύσει στον κόσµο περισσότερη ποίηση από οποιαδήποτε άλλη πηγή έµπνευσης. Έτσι είναι οι Πορτογάλοι, ανάµεσα στην απελπισία και την αντιµετώπιση της πραγµατικότητας, ανάµεσα στο φόβο και το πείσµα να προχωρήσουν σε άγνωστες κατευθύνσεις.
Τα ποιήµατα τούτης της ανθολογίας κινούνται κυρίως γύρω απ’ αυτό τον άξονα: προσεγγίζουν τις αµφιβολίες του ατόµου που διερωτάται σχετικά µε την απρόσωπη συλλογική ζωή, τον πόνο, την αιωνιότητα του παρόντος και τη νοσταλγία.

Περισσότερα στην ιστοσελίδα: http://www.printa-roes.gr/oldsite/k9.html
Το ίδιο έργο και στο βιβλιοπωλείο "Πρωτοπορία": http://www.protoporia.gr/anthologia-portogalikis-poiisis-p-307070.html

Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου 2013

Φεστιβάλ για τα 40 χρόνια από τον θάνατο του Σαλβαδόρ Αλιέντε

5-11 Σεπτεμβρίου
Στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, Ιερά Οδός 48 & Μεγ. Αλεξάνδρου (Μετρό Κεραμεικού)

Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2013

Ρούι Λόπεθ ντε Σεγούρα, ο πρώτος παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι

Ένας αδιαμφισβήτητος παγκόσμιος πρωταθλητής στην αυγή του παγκόσμιου σκακιού ήταν ο Ισπανός ιερέας Ρούι Λόπεθ ντε Σεγούρα (Ruy López de Segura, περίπου 1530-1580), ο πρώτος που στέφθηκε νικητής σε επίσημο ματς. Ήταν το 1560, όταν ο Λόπεθ κέρδισε στη Ρώμη τον Ιταλό Λεονάρντο ντα Κούτρο και αναγνωρίστηκε απ’ όλους ως ο ισχυρότερος παίχτης της εποχής.

Ο Ρούι Λόπεθ ήταν καταρτισμένος σκακιστής για τα δεδομένα του καιρού του. Είχε μελετήσει το ονομαστό βιβλίο του Νταμιάνο και το 1561 έγραψε το δικό του βιβλίο με τίτλο Libro de la invención liberal y arte del juego del axedrez, ένα βιβλίο που απέκτησε μεγάλη φήμη σε όλη την Ευρώπη, μεταφράστηκε στα ιταλικά, γαλλικά, αγγλικά, πορτογαλικά και γερμανικά και γνώρισε πολλές επανεκδόσεις.



Σχετικά με το βιβλίο αυτό πολλοί κατηγόρησαν τον Λόπεθ ότι άσκησε ιδιαίτερα σκληρή κριτική στον Νταμιάνο, σαν να τον ζήλευε. Σ’ αυτό το βιβλίο εμφανίζεται για πρώτη φορά η λεγόμενη «Ισπανική παρτίδα», ως κριτική απέναντι στον Νταμιάνο, ο οποίος συνιστούσε ότι μετά από 1. ε4 ε5 2. Ιζ3 η καλύτερη κίνηση για τα Μαύρα είναι 2...Ιγ6 (που σήμερα γνωρίζουμε ότι πράγματι είναι). Ο Λόπεθ λοιπόν απέρριπτε αυτήν την κίνηση για τα Μαύρα, λέγοντας ότι τα Λευκά αποκτούν πρωτοβουλία με 3. Αβ5 (κίνηση που χαρακτηρίζει την Ισπανική παρτίδα, γνωστή σε πολλές χώρες και ως «άνοιγμα Ρούι Λόπεθ»).

Το 1575 ο βασιλιάς Φίλιππος ο Β’ της Ισπανίας διοργάνωσε στη Μαδρίτη το πρώτο διεθνές τουρνουά, με τη συμμετοχή των καλύτερων Ισπανών και Ιταλών παιχτών της εποχής. Εκεί ο Λεονάρντο είχε την ευκαιρία να πάρει τη ρεβάνς από τον Λόπεθ, εγκαινιάζοντας μια μεγάλη εποχή απόλυτης ιταλικής κυριαρχίας.
Από αυτό το ματς θα δούμε μια από τις νίκες του Λόπεθ απέναντι στον μεγάλο Ιταλό αντίπαλό του:

López-Leonardo, Μαδρίτη 1575
1. ε4 ε5 2. ζ4 δ6 3. Αγ4 γ6 4. Ιζ3 Αη4 5. ζxε5 δxε5 6. Αxζ7+
Ρxζ7 7. Ιxε5+ Ρε8 8. Βxη4 Ιζ6 9. Βε6+ Βε7 10. Βγ8+ Βδ8
11. Βxδ8+ Ρxδ8 12. Ιζ7+ 1-0


****Πρώτη δημοσίευση στο ιστολόγιό μου Σκάκι στα σχολεία, 1-10-2008

Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2013

Ισπανοί φοιτητές μεταφράζουν ελληνικό βιβλίο στα ισπανικά



****Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα http://www.rodiaki.gr

Επτά Ισπανοί φοιτητές συνοδευόμενοι από το μεταφραστή και καθηγητή Μετάφρασης και Διερμηνείας Νέων Ελληνικών κ. Βιθέντε Φερνάντεθ Γκονθάλεθ αλλά και της μεταφράστριας και καθηγήτριας Μετάφρασης κ. Ιωάννας Νικολαΐδου του Πανεπιστημίου της Μάλαγα, βρίσκονται στο νησί μας από τις 19 Αυγούστου στα πλαίσια του Θερινού Σεμιναρίου Ελληνοϊσπανικής Λογοτεχνικής Μετάφρασης του Διεθνούς Κέντρου Συγγραφέων και Μεταφραστών, πραγματοποιώντας για μια ακόμη φορά τη μετάφραση ενός ελληνικού βιβλίου στα Ισπανικά. 

Στα πλαίσια της παραμονής των φοιτητών αλλά και των καθηγητών στο νησί μας, πραγματοποίησαν χθες το μεσημέρι συνέντευξη τύπου στην αίθουσα εθιμοτυπίας του δήμου Ρόδου ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Σάββας Διακοσταματίου, ο καθηγητής των μαθητών κ. Βιθέντε Φερνάντεθ Γκονθάλεθ, ο συγγραφέας του μυθιστορήματος που μεταφράστηκε κ. Θωμάς Σκάσσης, ένας εκ των 7 μαθητών αλλά και η κ. Ελευθερία Μπινίκου εκ μέρους του Κέντρου Συγγραφέων και Μεταφραστών στη Ρόδο. 


Οι φοιτητές που επισκέπτονται για δεύτερη φορά το νησί μας, πραγματοποίησαν τη μετάφραση του μυθιστορήματος του κ. Σκάσση «Το ρολόι της σκιάς», το οποίο μάλιστα ήταν υποψήφιο βραβείου κρατικού βιβλίου μυθιστορήματος, ενώ κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στο νησί, τους επισκέφθηκε και ο συγγραφέας του μυθιστορήματος με τον οποίο συνεργάστηκαν άψογα. 


Θα πρέπει μάλιστα να σημειωθεί πως οι εν λόγω φοιτητές είναι μεταπτυχιακοί φοιτητές του τμήματος Μετάφρασης και Διερμηνείας Νέων Ελληνικών, γνωρίζοντας την ελληνική γλώσσα σε ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο, κάτι που άλλωστε απέδειξαν όχι μόνο μεταφράζοντας ένα ιδιαίτερα δύσκολο βιβλίο όπως «Το ρολόι της σκιάς» μιλώντας τα άπταιστα, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου. 


Ο κ. Διακοσταματίου που καλωσόρισε τους φοιτητές, αναφέρθηκε στο βιβλίο του κ. Σκάσση αλλά και στους φοιτητές που πραγματοποιούν σπουδαίο έργο. «Τα παιδιά έρχονται στο κέντρο για δεύτερη χρονιά και εργάζονται στη μετάφραση ενός λογοτεχνικού κειμένου. Εκεί εργάζονται όλοι μαζί και έτσι επιτυγχάνεται μια σπουδαία εργασία που αφορά το να εντρυφήσουν τα παιδιά όσο γίνεται περισσότερο στην ελληνική γλώσσα μέσω ενός λογοτεχνικού κειμένου».


Η συνέχεια του άρθρου στην ιστοσελίδα http://www.rodiaki.gr/article.php?id=260613&catid=5&maincatid=1